Kontrast
Czcionka
English

 

 

Walory przyrodnicze Kielc

Ekspertyza uciążliwości akustycznej...

 EKSPERTYZA
UCIĄŻLIWOŚCI AKUSTYCZNEJ


W TRAKCIE ODBYWAJĄCYCH SIĘ MASOWYCH IMPREZ ROZRYWKOWYCH W KIELCACH: W AMFITEATRZE "KADZIELNIA" PRZY AL. LEGIONÓW, MUSZLI KONCERTOWEJ W PARKU MIEJSKIM IM. STANISŁAWA STASZICA ORAZ W OBIEKTACH SPORTOWYCH MIEJSKIEGO OŚRODKA SPORTU I REKREACJI (DAWNIEJ OBIEKTY KS "BŁĘKITNI")

oraz


MOŻLIWOŚCI OGRANICZENIA HAŁASU


EMITOWANEGO W TRAKCIE ODBYWAJĄCYCH SIĘ MASOWYCH IMPREZ ROZRYWKOWYCH W KIELCACH W AMFITEATRZE "KADZIELNIA" PRZY AL. LEGIONÓW ORAZ MUSZLI KONCERTOWEJ W PARKU MIEJSKIM IM. STANISŁAWA STASZICA.

 

Kraków, listopad 2004

Spis treści

I.WSTĘP
1. Podstawy formalno - prawne opracowania

Niniejszą analizę wykonano na zlecenie Miasta Kielce reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Wojciecha Lubawskiego na podstawie umowy o dzieło nr GKOŚ.V/79/04 z dnia 4.08.2004 r..
Opracowanie wykonano w oparciu o materiały i informacje uzyskane od zleceniodawcy, materiały archiwalne, wizję lokalną i wyniki pomiarów bezpośrednich.

2. Przedmiot i zakres opracowania

Przedmiotem opracowania jest "Ekspertyza uciążliwości akustycznej w trakcie odbywających się masowych imprez rozrywkowych w Kielcach w Amfiteatrze "Kadzielnia" przy Al. Legionów, muszli koncertowej w Parku Miejskim im. Stanisława Staszica ograniczonym ulicami: Paderewskiego, Solną, Staszica, Zamkową, Jana Pawła II i Ogrodową oraz w obiektach sportowych Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (dawniej obiekty KS "Błękitni") w rejonie ul. Ściegiennego, Gagarina i Al. Legionów oraz ekspertyza możliwości ograniczenia hałasu emitowanego w trakcie odbywających się masowych imprez rozrywkowych w Kielcach w Amfiteatrze "Kadzielnia" przy Al. Legionów oraz muszli koncertowej w Parku Miejskim im. Stanisława Staszica.


Zakres "Analizy..." jest zgodny treścią umowy oraz z aktualnie obowiązującymi unormowaniami prawnymi, wytycznymi i normami.

W szczególności ekspertyza zawiera m. innymi:
 

  • emisyjną i imisyjną mapę akustyczną przedstawiającą wartości poziomu dźwięku u źródła oraz rozprzestrzenianie się hałasu w głąb terenów otaczających źródło dźwięku (wartość u odbiorcy), opracowaną w oparciu o bezpośrednie pomiary terenowe oraz (lub) wyniki obliczeń symulacyjnych
  • mapy wartości dopuszczalnych natężeń dźwięku w poszczególnych analizowanych rejonach,
  • mapy przekroczeń wartości dopuszczalnych dźwięku w poszczególnych rejonach.
  • Analizę i ocenę możliwości ograniczenia hałasu emitowanego w trakcie odbywających się masowych imprez rozrywkowych w Kielcach w: Amfiteatrze "Kadzielnia" (Al. Legionów), w muszli koncertowej w Parku Miejskim oraz w otoczeniu stadionu piłkarskiego (na przykładzie KS Kolporter).
  • W przypadku obiektu amfiteatru określono wytyczne projektowe i możliwe przedsięwzięcia organizacyjne, w tym wytyczne dla organizatorów imprez (akustyków) dot. sposobów nagłaśniania, które zapewnią wymagane ograniczenie natężenia hałasu dla trzech możliwych wariantów (realizacja budowy zadaszenia sceny, realizacji budowy tylko ekranów dźwiękochłonnych, zaniechanie budowy zadaszenia sceny i widowni amfiteatru oraz ekranów dźwiękochłonnych)
  • W przypadku muszli koncertowej dokonano analizy zasadności i możliwości zlokalizowania w otoczeniu źródeł hałasu ekranów dźwiękochłonnych wraz z propozycją ich lokalizacji i określeniem podstawowych ich parametrów, określono możliwości przedsięwzięć organizacyjnych oraz sformułowanie wytycznych dla organizatorów imprez (akustyków) dot. sposobów nagłaśniania, które zapewnią wymagane ograniczenie hałasu - również w przypadku braku technicznych lub ekonomicznych możliwości budowy ekranów dźwiękochłonnych.

3. Materiały i źródła

3.1. Normy i akty prawne

Pracę będącą przedmiotem zlecenia wykonano zgodnie z następującymi normami i aktami prawnymi:

  • Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627),
  • Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (wraz z późniejszymi nowelizacjami) o zagospodarowaniu przestrzennym,
  • Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. (wraz z późniejszymi zmianami) Prawo budowlane,
  • Rozporządzenie MOŚZNiL z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określania rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 z dn. 23 lipca 1998 r. poz. 589),
  • Rozporządzenie MOŚZNiL z dnia 29 lipca 2004 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178 z 2004 roku, poz. 1841),
  • Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej.* (Dz. U. Nr 114, poz. 493, z dnia 12 grudnia 1991 r.)
  • Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych. (Dz. U. Nr 106, poz. 680 z dnia 11 września 1997 r.)
  • Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 stycznia 2002 roku (Dz. U. Nr 8, poz. 81) w sprawie wartości progowych poziomów hałasu,
  • PN-87/B-02151/02- "Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach",
  • PN-87/B-02151/03- "Akustyka budowlana. Ochrona przed hałasem pomieszczeń w budynkach. Izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność akustyczna elementów budowlanych. Wymagania",
  • PN-85/B-02170- "Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez podłoże na budynki".
  • PN-88/B-02171- "Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach",
  • PN-ISO 1996-1: 1999. Akustyka. Opis i pomiary hałasu środowiskowego. Podstawowe wielkości i procedury,
  • PN-ISO 1996-2: 1999. Akustyka. Opis i pomiary hałasu środowiskowego. Zbieranie danych dotyczących sposobu zagospodarowania terenu,
  • PN-ISO 9613-1: 2000. Akustyka. Tłumienie dźwięku podczas jego propagacji na zewnątrz. Obliczenia pochłaniania dźwięku przez atmosferę,
  • PN-ISO 9613-2: 2000. Akustyka. Wyznaczenie skuteczności ekranów przeciwhałasowych wszystkich rodzajów w miejscu ustawienia w środowisku zewnętrznym.


3.2. Dokumentacja

  • Projekt. Amfiteatr "Kadzielnia". Koncepcja przebudowy, rozbudowy i modernizacji oraz zagospodarowania wzgórza Kadzielnia.
  • "Ocena oddziaływania hałasu na środowisko oraz hałasu w pomieszczeniach". Laboratorium Badań Środowiskowych. Kielce 2002.
  • Krzysztof Sztekmiler Podstawy nagłośnienia i realizacji nagrań. Podręcznik dla akustyków wyd. NCK, Warszawa 2003
  • Nagłośnienie stadionów i innych obiektów sportowych. Bel Acoustic. Gdańsk
  • Biblia dźwiękowca wg. Electro-voice. Bel Acoustic. Gdańsk
  • "Program ochrony środowiska dla miasta Kielce wraz z planem gospodarki odpadami stanowiącym jego część". Część I: Program ochrony środowiska dla miasta Kielce". Kielce, 2004.
  • "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Kielce. Tekst studium, Tom I i II. Zarząd Miasta Kielce. Kielce, 2000".
  • R.J. Kucharski i in. "Obliczeniowe metody oceny klimatu akustycznego w środowisku". Seria Instrukcji IOŚ. Wyd. Geol., Warszawa 1991,
  • Instrukcja ITB nr 308. "Metoda określania uciążliwości i zasięgu hałasów przemysłowych wraz z programem komputerowym". ITB, Warszawa 1991,
  • Instrukcja ITB nr 310. "Metody sporządzania kompleksowych planów akustycznych miast i obszarów". ITB, Warszawa 1991,
  • Instrukcja ITB nr 311. "Metody prognozowania hałasu emitowanego z obszarów dużych źródeł powierzchniowych". ITB, Warszawa 1991,
  • Instrukcja ITB nr 338/96. "Metoda określania emisji i imisji hałasu przemysłowego w środowisku oraz program komputerowy HPZ_95_ITB". ITB, Warszawa 1996,
  • Instrukcja ITB nr 345/97. "Zasady oceny i metody zabezpieczeń istniejących budynków mieszkalnych przed hałasem zewnętrznym komunikacyjnym". ITB, Warszawa 1997,
  • Kraszewski M., Kucharski R.J., Kurpiewski A.: Metody pomiaru hałasu zewnętrznego w środowisku, Biblioteka Monitoringu Środowiska, PIOŚ Warszawa 1996.
  • Kucharski R.: Metody prognozowania hałasu komunikacyjnego , Biblioteka Monitoringu Środowiska, PIOŚ, Warszawa, 1996.
  • Kraszewski M., Kucharski R., Chyła A., Koszarny Z.: Stan klimatu akustycznego w kraju w świetle badań WIOŚ., Biblioteka Monitoringu Środowiska, PIOŚ Warszawa 1998
  • Z. Engel "Ochrona środowiska przed drganiami i hałasem". PWN, Warszawa 1993,
  • J. Sadowski "Podstawy akustyki urbanistycznej". Arkady, Warszawa 1982.
  • R. Garus "Samochodem, rowerem, pieszo po województwie świętokrzyskim". Regionalna Organizacja Turystyczna w Kielcach, 2003.
  • Mapy Kielc, dokumentacja fotograficzna i inne materiały uzyskane od zleceniodawcy tj,. Urzędu Miasta Kielce.


II. OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA KRYTERIÓW OCENY ZAGROŻENIA HAŁASEM I POŁOŻENIE TERENÓW PODLEGAJĄCYCH OCHRONIE PRZED HAŁASEM
 

Pod pojęciem klimatu akustycznego danego terenu rozumiemy ogół dźwięków występujących w środowisku. Kształtują go zarówno dźwięki naturalne i na ogół pożądane: szum drzew, wody, wiatru, owadów, śpiew ptaków itp., jak i dźwięki niepożądane lub wręcz szkodliwe, spowodowane ludzką działalnością, w tym również dźwięki generowane podczas imprez rozrywkowych (koncertów i meczy piłkarskich). Te ostatnie dźwięki powszechnie traktuje się jako hałas, który należy w chwili obecnej do najbardziej dokuczliwych problemów środowiska, związanych z rozwojem cywilizacji.
Głównymi źródłami hałasu stanowiącymi podstawowe zagrożenie dla środowiska zewnętrznego są:
  • hałas komunikacyjny: samochodowy, kolejowy i lotniczy,
  • hałas związany z prowadzoną działalnością produkcyjną, usługową i rzemieślniczą, zlokalizowany miejscowo na rozpatrywanym terenie,
  • hałasy bytowe, które stanowią trzecią grupę źródeł hałasu środowiskowego. Są to hałasy pochodzące od wszelkiego rodzaju aktywności użytkowników terenów zabudowanych - hałasy "sąsiedzkie", hałasy z terenu zabaw, boisk szkolnych, a także obiekty publiczne związane z hałaśliwą działalnością: stadiony, dyskoteki, kluby muzyczne, imprezy okolicznościowe: koncerty, występy uliczne,
Ze względu na przypadkowość i nienormowalność tego ostatniego typu źródeł hałasu, przy ocenie klimatu akustycznego na terenach zabudowanych brane są zwykle pod uwagę głównie dwa pierwsze typy źródeł.
Trudności w określeniu stopnia uciążliwości źródeł bytowych, w tym imprez sportowych i rozrywkowych, wiążą się ze specyfiką charakterystyki fizycznej tych źródeł, określoną przez:
  • wartość poziomu dźwięku, występującą w bezpośrednim sąsiedztwie źródeł cząstkowych,
  • charakter zmian wartości poziomu dźwięku w czasie obserwacji (tu wartości zmienne, podlegające znacznym fluktuacjom),
  • rodzaj źródła hałasu (tu w zasadzie stacjonarny lecz o zróżnicowanym natężeniu w czasie i przestrzeni),
  • liczbę równocześnie działających źródeł hałasu (zmienna w czasie i przestrzeni),
  • charakter działania źródła hałasu (hałas na przemian ciągły lub przerywany),
  • zmienny kształt czoła fali akustycznej (kulista lub walcowa), wypromieniowywanej bądź to przez poszczególne źródła z osobna lub przez zespół źródeł hałasu, decydujący o zakresie rozprzestrzeniania się hałasu w funkcji odległości od źródła.

1. Podstawowe wskaźniki oceny hałasu
 

Podstawowym wskaźnikiem klimatu akustycznego jest równoważny poziom dźwięku, który również może być wyznaczony jako "suma" poziomów odnoszących się do różnych źródeł. Otrzymaną w ten sposób wielkość można określić jako poziom hałasu otoczenia, i nazywać klimatem akustycznym. Równoważny poziom dźwięku ściśle związany jest również z czasem jego trwania. Przenikający do środowiska hałas może być uciążliwy, czyli utrudniający życie, dokuczliwy, czyli powodujący szkodliwą uciążliwość oraz szkodliwy, gdy jego wartość przekracza dopuszczalny poziom, tzw. poziom progowy. Tereny, na których eksponowany jest hałas o szczególnie wysokim poziomie, przy którym zauważa się wyraźny wpływ na zdrowie, zaliczamy do terenów o szczególnej uciążliwości hałasu. Obszary te wymagają szybkiej i bezwarunkowej interwencji w zakresie ochrony przeciwdźwiękowej. Natomiast obszary, na których występuje hałas o poziomie umiarkowanym, wymagają w dalszej kolejności zabiegów w zakresie ochrony przeciwdźwiękowej. Poziom ciśnienia akustycznego skorygowanego według krzywej korekcji A, wyznaczany ze wzoru:


gdzie: pA- ciśnienie akustyczne A, w Pascalach definiowane jako wartość skuteczna ciśnienia akustycznego, skorygowanego według charakterystyki częstotliwościowej A:




przy czym:
p - wartość skuteczna ciśnienia akustycznego, w Pascalach;
pO - ciśnienie akustyczne odniesienia

Skorygowany według krzywej korekcyjnej A poziom ciśnienia akustycznego ciągłego ustalonego dźwięku, który w określonym przedziale czasu T ma taki sam średni kwadrat ciśnienia akustycznego, jak analizowany dźwięk o poziomie zmiennym w czasie. Poziom równoważny jest wyrażony wzorem:



gdzie:
L Aeq, T - równoważny poziom dźwięku A w decybelach, wyznaczony dla przedziału czasu T, od t1 do t2
pO - ciśnienie akustyczne odniesienia (20 mPa)
pA - chwilowa wartość ciśnienia akustycznego A, mierzonego sygnału akustycznego
 

Parametrami akustycznymi określającymi dowolny typ źródła zakłóceń, są głównie poziomy ekwiwalentne (równoważne). Są one podstawowym wskaźnikiem liczbowego opisu klimatu akustycznego. Ponieważ człowiek nie słyszy równomiernie w całym zakresie częstotliwości akustycznych, pomiar wykonywany jest miernikiem poziomu dźwięku z filtrem korekcyjnym A, który ma za zadanie zbliżenie wyników pomiarów do odczucia słuchowego doznanego przez ucho ludzkie. Uwzględniając zależność poziomu dźwięku od kwadratu ciśnienia akustycznego oraz zmieniając ciągłe całkowanie na sumowanie wielkości akustycznych w pewnych przedziałach czasu, wzór definicyjny przyjmuje następującą praktyczną postać:


Analizując klimat akustyczny wybranego terenu określa się m.in.: aktualną sytuację akustyczną (źródła, czas emisji, drogi propagacji hałasu, itp.), obowiązujące standardy akustyczne, tło akustyczne i pomiarowe środowiska.
Zgodnie z "Wytycznymi dla służb ochrony środowiska w zakresie ochrony przed hałasem", tło akustyczne - jest to "...hałas, jaki występuje po wyeliminowaniu wszystkich źródeł dźwięku, oddziaływujących na dany teren".

Realizując pomiary imisji hałasu w danym punkcie porównuje się poziomy dźwięku występujące przy oddziaływaniu analizowanego obiektu (źródła) i po jego wyłączeniu. Określając tym samym poziom tła pomiarowego. W tym przypadku wykonując pomiary akustyczne w badanym rejonie starano się eliminować sytuacje, gdy hałas jednego rodzaju lub źródła stanowił tło pomiarowe dla innego rodzaju lub źródła hałasu.

W niniejszej pracy przedstawiono wyniki pomiarów uwzględniających poziom hałasu generowany przez wszystkie źródła znajdujące się na obiekcie amfiteatru "Kadzielnia", muszli koncertowej w Parku Miejskim oraz stadionie piłkarskim "Korona", w trakcie odbywających się tam imprez rozrywkowych.

W trakcie pomiarów stosowano technikę filtrowania eliminując w miarę możliwości dźwięki przypadkowe, nie związane z odbywającymi się imprezami, dźwięki występujące sporadycznie lub krótkookresowe (dźwięki samochodów z sąsiednich ulic - np. z ulicy Ogrodowej przy Parku Miejskim) oraz hałas bytowy.

Badając i analizując parametry klimatu akustycznego środowiska posługujemy się praktycznie wyłącznie decybelem (dB), tj. jednostką opisującą natężenie dźwięku. Decybel nie opisuje głośności dźwięku, gdyż ta jest parametrem subiektywnym - zależnym od wrażliwości ucha słuchacza.

Decybel wyraża logarytmiczny stosunek głośności dwóch sygnałów dźwiękowych.. Dwa poziomy natężenia P oraz P0 różnią się o "n" decybeli, jeżeli n = 10 log P/P0. Jeżeli mierzy się poziom natężenia dźwięku P, to P0 jest poziomem odniesienia, za który zwykle przyjmuje się natężenie dźwięku o tej samej częstotliwości na granicy słyszalności.

Z powodu logarytmicznych właściwości słuchu ludzkiego używanie tego typu jednostki okazało się bardziej praktyczne niż posługiwanie się bezwzględnymi wartościami. Skala logarytmiczna jest wygodna, ponieważ ucho ludzkie reaguje na dźwięki w zakresie od 1 (ledwie słyszalne) do 1012 (zaczynające sprawiać ból), a jeden decybel, reprezentujący wzrost o około 26%, jest w przybliżeniu najmniejszą zmianą, jaką może rozróżnić ucho.

Dziesięciokrotny wzrost natężenia dźwięku odpowiada kolejnym dziesięciu decybelom. Zero decybeli to próg słyszalności. Człowiek rozmawia z natężeniem dźwięku około 60 dB, słucha muzyki przy około 90 decybelach, a odgłos startującego samolotu odrzutowego to w tej skali około 160-170 dB (już za granicą bólu, która wynosi ok. 130 dB).
 

2. Kryteria oceny zagrożenia hałasem i położenie terenów podlegających ochronie przed hałasem

2.1. Pojęcie zasięgu uciążliwości akustycznej
 

Zasięg uciążliwości akustycznej obiektu emitującego hałas do środowiska obejmuje obszar ograniczony liniami równego poziomu dźwięku o wartościach dopuszczalnych dla danego typu terenu w porze dziennej i nocnej.
Wartości poziomów dopuszczalnych zależne są od funkcji urbanistycznej jaką spełnia dany teren. Dla terenów wymagających intensywnej ochrony przed hałasem określone są najniższe poziomy dopuszczalne, natomiast dla terenów gdzie ochrona przed hałasem nie jest zagadnieniem krytycznym poziomy dopuszczalne są najwyższe.
Zakres uciążliwości akustycznej określa się dla istniejących terenów chronionych lub dla przewidywanych w planie zagospodarowania przestrzennego przyszłych terenów chronionych.
Klimat akustyczny środowiska, w zależności od spełnianych funkcji i sposobu zagospodarowania oraz wykorzystania terenu ma ustalone, regulowane administracyjnie, standardy akustyczne podane w cyt. aktach wykonawczych do ustawy "Prawo ochrony środowiska" - POŚ (Dz.U. Nr 62, poz.627)

2.1.2. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku
 

Wprowadzona w dniu 1 października 2001 roku ustawa POŚ, której ostateczny kształt został oparty o Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady Europy dotyczącej oceny i zarządzania hałasem środowiskowym COM(2000)468 traktuje hałas jako zanieczyszczenie, wobec którego należy przyjmować takie same ogólne zasady, obowiązki i formy postępowania jak do pozostałych zanieczyszczeń i związanych z nimi dziedzin ochrony środowiska.
Wprowadzona ustawa jest świadectwem dostosowywania prawa krajowego do standardów obowiązujących w UE. Dopuszczalne poziomy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178 z 2004 roku, poz. 1841) muszą stanowić bezwzględnie przestrzeganą normę w odniesieniu do nowo planowanych terenów.
W rozporządzeniu MŚ z dnia 29 lipca 2004 roku każdemu rodzajowi terenu przypisano 2 wartości dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu dla różnych czasów uśredniania w ciągu dnia i w nocy. W zależności od rodzaju źródeł dotyczą one wartości równoważnego poziomu dźwięku występującego w ciągu 16 lub 8 godzin pory dziennej i 8 lub 1 godz. w porze nocnej.
Rozporządzenie nie określa wartości dopuszczalnej maksymalnego krótkotrwałego poziomu dźwięku. Wyciąg z ww. rozporządzenia przedstawia tabela nr1.

Tabela. 1. Dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku na podstawie Rozporządzenia MŚ z 29 lipca 2004 r.

2.1.3. Wartości progowe hałasu
 

Jednocześnie na podstawie art. 118 ust. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 i Nr 115, poz. 1229) w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 stycznia 2002 roku (Dz. U. Nr 8, poz. 81) określone zostały wartości progowe poziomów hałasu w środowisku, których przekroczenie powoduje zaliczenie obszaru, na którym poziom hałasu przekracza poziom dopuszczalny, do kategorii terenu zagrożonego hałasem . Wyciąg z ww. rozporządzenia przedstawia następująca tabela 2.:

Tabela 2. Progowe wartości hałasu określone Rozporządzeniem Ministra Środowiska z 9 stycznia 2002.


 

2.2. Inne kryteria oceny uciążliwości hałasu
 

Państwowy Zakład Higieny opracował na podstawie badań ankietowych skalę subiektywnej uciążliwości zewnętrznych hałasów komunikacyjnych. Zgodnie z dokonaną klasyfikacją uciążliwość tego rodzaju hałasów w następujący sposób zależy od wartości poziomu równoważnego LAeq:
  • mała uciążliwość LAeq < 52 dB,
  • średnia uciążliwość 52 dB< LAeq > 62 dB,
  • duża uciążliwość 63 dB < LAeq > 70 dB,
  • bardzo duża uciążliwość LAeq > 70 dB.

WYMAGANIA AKUSTYCZNE DOTYCZĄCE WARUNKÓW WEWNĄTRZ BUDYNKÓW
 

Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach przeznaczonych do przebywania ludzi, w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej podaje norma PN-87/B-02151/02, obowiązująca od dnia 1 stycznia 1990 r.
Równoważny poziom dźwięku A hałasu przenikającego do pomieszczenia łącznie od wszystkich źródeł znajdujących się poza tym pomieszczeniem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych podanych poniżej:
Przeznaczenie pomieszczenia
Dopuszczalny poziom dźwięku Aaeq, w dB
w dzień
w nocy
pomieszczenia mieszkalne w budynkach mieszkalnych, hotelach kategorii S i I, w hotelach robotniczych,
40
30
pokoje w hotelach kategorii II i niższych
45
35
kuchnie i pomieszczenia sanitarne w mieszkaniach
45
40
pomieszczenia administracyjne z wewnętrznymi źródłami hałasu, pomieszczenia administracyjne w obiektach tymczasowych
45
-
pomieszczenia administracyjne bez wewnętrznych źródeł hałasu
40
35

Wartości dopuszczalne poziomu hałasu dotyczą warunków panujących w pomieszczeniach umeblowanych i wyposażonych zgodnie z przeznaczeniem, przy zamkniętych oknach i drzwiach.
Jak wynika z przedstawionych powyżej wartości normatywnych, w pomieszczeniach mieszkalnych, stanowiących kryterium oceny uciążliwości dla otoczenia analizowanego ciągu komunikacyjnego, właściwe kształtowanie klimatu akustycznego wnętrz tych budynków wymaga ograniczenia równoważnego poziomu A przenikających do pomieszczeń hałasów w dzień do 40 dB i 30 dB - w nocy.
Przyjmuje się, że wartość obniżenia hałasu przez typową stolarkę okienną w dobrym stanie technicznym wynosi 25-27 dB, w złym stanie technicznym 20 dB, przy lekko uchylonych oknach 15 dB. Oznacza to, że przy dobrym stanie technicznym stolarki okiennej zachowanie wartości dopuszczalnych poziomu hałasu w środowisku zewnętrznym, tj. LAeq < 65 dB w dzień i LAeq < 55 dB w nocy, pozwala automatycznie na spełnienie kryteriów poprawności klimatu akustycznego wewnątrz pomieszczeń mieszkalnych, przy zamkniętych oknach.
Zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z 1993 roku, wskazane jest dla zabudowy mieszkaniowej dążenie do ograniczenia równoważnego poziomu dźwięku A na zewnątrz budynku do wartości 55 dB w dzień i 45 dB w nocy, co umożliwia utrzymanie właściwych warunków akustycznych w pomieszczeniach przy uchylonych lub okresowo otwieranych oknach.
Z drugiej strony, zgodnie ze wspomnianymi zaleceniami WHO, dotyczącymi dokuczliwości, zakłóceń snu i zakłóceń rozmów, należy uznać, że przekroczenie granicy poziomów hałasu na zewnątrz budynku, równej 70 dB w porze dziennej i 60 dB w porze nocnej, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia.
Potwierdzają to wnioski z badań przeprowadzonych przez Akademię Medyczną w Warszawie i Akademię Górniczo-Hutniczą w wybranych losowo 1000 gospodarstwach domowych i wśród ponad 2000 mieszkańców stwierdzające, że jeśli poziom równoważny dźwięku A hałasu na zewnątrz budynku przekracza wartość 60 dB w ciągu dnia i 50 dB w nocy, to prawie 50% badanych mieszkańców skarży się na zakłócenia snu, u 40% badanych obserwuje się objawy wskazujące na nerwicę serca, a ponad 15% osób wskazuje na objawy zmęczenia i wyczerpania. Badania krajowe jak też zagraniczne wskazują na ogólną tendencję wyraźnego wzrostu negatywnej oceny hałasu komunikacyjnego przez mieszkańców już po przekroczeniu poziomu LAeq = 55 dB w dzień. Wzrostowi poziomu hałasu o 10 dB (od 55 do 65 dB) towarzyszy wzrost o 30 do 40% liczby ludności oceniającej warunki akustyczne w mieszkaniach jako uciążliwe.
Również inne akty prawne mają zapisy związane z oddziaływaniem uciążliwego hałasu, w tym spowodowanego organizowaniem imprez masowych. Można m. innymi:
  • oprzeć się na prawie sąsiedzkim na podst. art. 222 § 2 w związku z art. 144 kodeksu cywilnego, który stanowi, iż "właściciel powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę". Przepis ten odnosi się także do zakłóceń (immisji) związanych z hałasem;
  • uciążliwy hałas zaliczyć do wykroczeń, na podst. art. 51 § 1 kodeksu wykroczeń ("Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym - podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny").


III. OGÓLNA CHARAKTERYSTYKA ANALIZOWANYCH OBIEKTÓW

1. Lokalizacja obiektów oraz ogólna charakterystyka środowiska i ukształtowania terenu
 

Kielce, stolica województwa Świętokrzyskiego, to jedno z najpiękniej zlokalizowanych miast w Polsce: u stóp najstarszych w kraju Gór Świętokrzyskich, w szerokim obniżeniu między Pasmem Masłowskim od północy oraz Dymińskim i Posłowickim od południa. Przez miasto przepływa rzeka Silnica, wpadająca w jego zachodniej części do Bobrzy. Zwane jest miastem siedmiu wzgórz, z racji malowniczego położenia w górzystym krajobrazie. Duże obszary zieleni miejskiej są jednym z największych walorów miasta. Otoczone jest ono pierścieniem lasów, przez centrum, wzdłuż koryta Silnicy przebiega pas zieleni łączący szczególnie wartościowe przyrodniczo miejsca: Zbiornik Kielecki, Park Miejski, rezerwat geologiczny Kadzielnia oraz Park Kultury i Wypoczynku, będący częścią Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego. Uzupełnieniem są liczne parki miejskie i osiedlowe, skwery, tereny ogródków działkowych, tereny zieleni wokół obiektów sportowych (m. innymi stadiony: SSA Korona Kolporter i KS Błękitni) i zieleń cmentarna. Lokalizację przedmiotowych obiektów przedstawiono na rysunku nr 1.
W granicach miasta znajdują się rezerwaty przyrody: Kadzielnia, Karczówka, Ślichowice, Biesak-Białogon i Wietrznia, oraz 46 pomników przyrody.
Rozciągające się na wschód od miasta najwyższe pasma Gór Świętokrzyskich zostały objęte ochroną w formie Świętokrzyskiego Parku Narodowego (utworzony w 1950 roku).
Rzeźba terenu, wynikająca z urozmaiconej budowy geologicznej, została dodatkowo przekształcona przez działalność człowieka: odkrywkowe eksploatacje kopalin i rud metali przyczyniły się do powstania głębokich kamieniołomów i hałd urobku kopalnianego. Obecnie dawne kamieniołomy leżące w granicach miasta - Kadzielnia i Ślichowice - nieczynne od kilkudziesięciu lat, służą jako tereny rekreacyjne.
Kielce leżą w wyżynnym, śląsko-małopolskim regionie klimatycznym. Przeważają wiatry zachodnie, z racji równoleżnikowego okładu otaczających miasto pasm Gór Świętokrzyskich. Ukształtowanie terenu stwarza w aglomeracji lokalny mikroklimat.

2. Ogólna charakterystyka aktualnego klimatu akustycznego okolicznych terenów
Kielce są największym miastem Staropolskiego Okręgu Przemysłowego o znaczeniu ponadregionalnym, stanowiącym również ważny węzeł komunikacji drogowej i kolejowej. Przez Kielce przebiega szereg dróg tranzytowych z których jedynie trasa Warszawa-Kraków posiada pół-obwodnicę, która jednocześnie przejmuje ruch tranzytowy na kierunku Łódź-Częstochowa. W pozostałych kierunkach ruch tranzytowy przebiega przez centrum miasta.
Sieć dróg tranzytowych uzupełniają drogi wojewódzkie łączące Kielce z Łopusznem, Częstochową, Małogoszczą i Staszowem, które również przebiegają przez centralne dzielnice miasta.
Również wszystkie trzy badane obiekty położone są na terenach znajdujących się w centralnej części Kielc. Samo centrum, które jest skupiskiem obiektów administracyjnych, handlowo-usługowych, kulturalnych i zabytkowych, otoczone jest trasami podstawowego układu komunikacyjnego (IX Wieków Kielc - Źródłowa - Ogrodowa - Żelazna).
Jak wynika z ostatniego planu akustycznego Kielc sporządzonego w 1999 r. [Raport o stanie środowiska ....WIOŚ 2000] spośród 122 zbadanych odcinków o łącznej długości 92,54 km, co stanowi 25,21% wszystkich ulic w mieście, tylko na jednym (odcinek ulicy Robotniczej od ul. Zagnańskiej do ul. Łódzkiej), poziom hałasu jest niższy niż dopuszczalna norma 60 dB. Najgorsza sytuacja występuje w miejscach, w których ulice przebiegają w zwartej i wysokiej zabudowie położonej w centrum, gdzie średnie natężenie ruchu pojazdów osiąga wartość 1092 poj./godz, natomiast wartości równoważnego poziomu dźwięku znacznie przekraczają poziomy dopuszczalne i wynoszą 71,1-75 dB. Przekroczenia dochodzą nawet do 10,0-15,0 dB.
Należy również zaznaczyć, że w pobliżu centrum miasta zlokalizowane są dworce PKS i PKP, które dodatkowo wpływają na wzrost hałasu w okolicy. Obecność tras komunikacyjnych o wysokim natężeniu ruchu i generujących hałas drogowy powoduje pogorszenie warunków akustycznych w ich rejonie.
Spośród trzech omawianych obiektów najmniej korzystnie położony jest Park Miejski, znajdujący się w samym centrum miasta. Otoczony trzema ruchliwymi ulicami: Ogrodową, Paderewskiego i Jana Pawła. Najgorsze warunki pod względem akustycznym charakteryzują ulicę Ogrodową - otaczającą Park od południa oraz ul. Paderewskiego - sąsiadującą z Parkiem od strony zachodniej, na których występuje duże natężenie hałasu.
Natężenie ruchu pojazdów na ul. Ogrodowej w trakcie badań w roku 1999 przekraczało 2000 poj/godz. Tak wysokie natężenie ruchu i hałas generowany przez ulicę nie pozostają obojętne na warunki panujące we "wnętrzu" Parku, wpływając negatywnie na komfort wypoczywających mieszkańców. Badania w roku 1998 na ul. Ogrodowej wykazały natężenie ruchu pojazdów w godzinach szczytu popołudniowego ok. 1286 poj. rzecz. przejeżdżających w jednym kierunku.
Niższe wartości natężenia ruchu pojazdów wynoszące 1000-2000 pojazdów na godzinę odnotowano w okolicach ulic Paderewskiego i Jana Pawła oraz Krakowskiej - tj. ulic biegnących w sąsiedztwie amfiteatru "Kadzielnia".
Sytuację tą potwierdziły badania ruchu wykonywane w dniu pomiarów akustycznych w dniu 10.11.2004. Pomiary te wykazały, że natężenie ruchu pojazdów w godzinach szczytu popołudniowego wynosi od ok. 2100 poj. rzecz/h - na ulicy Ogrodowej do ok. 950 poj. rzecz/h - na ul. I. Paderewskiego.
Najbardziej korzystnie z trzech omawianych obiektów położony jest stadion "Korona". W jego pobliżu nie znajdują się ulice charakteryzujące się wysokim poziomem natężenia dźwięku. Ulice otaczające stadion są ulicami o charakterze osiedlowym lub przecinają tereny rekreacyjne i tym samym nie odznaczają się wysokim natężeniem ruchu pojazdów. Generalnie obszar stadionu wyłączony jest z dużego ruchy samochodowego i w jego bezpośrednim sąsiedztwie nie przebiega żadna ważna trasa tranzytowa.
Wyjątkiem może być Aleja na Stadion, która w dniach odbywania się meczów piłkarskich jest główną drogą dojazdową na stadion.
Porównując wyniki badań z lat 1993 i 1999 obserwuje się wzrost średniego poziomu hałasu na kieleckich ulicach. Ta niekorzystna sytuacja jest niechybnie związana ze wzrostem liczby pojazdów na drogach. Wzrost taki zaobserwowano również na ulicach znajdujących się w pobliżu omawianych obiektów:
Ulica 1993r 1999r.
Jana Pawła II 67,2 dB 70,6 dB,
Ogrodowa 70,4 dB 75,2 dB,
Paderewskiego 69,7 dB 70,7 dB,
Krakowska 69,2 dB 74,7 dB.

Ciągle nasilające się natężenie ruchu komunikacyjnego w mieście wpływa na wydłużenie czasu przejazdu ulicami tranzytowymi, na zwiększenie zanieczyszczenia spalinami i hałasem oraz na pogorszenie się warunków bezpieczeństwa na skrzyżowaniach dróg tranzytowych z drogami lokalnymi.
Bardzo ograniczona realizacja inwestycji w zakresie poprawy przepustowości ruchu tranzytowego powoduje na ulicach Kielc coraz to większe "korki" w godzinach szczytu. Z każdym rokiem wzrastają potrzeby budowy nowych obwodnic i sygnalizacji świetlnej oraz modernizacji istniejących skrzyżowań.


3. Charakterystyka poszczególnych obiektów

3.1. Amfiteatr "Kadzielnia"

3.1.1. Lokalizacja obiektu, charakterystyka zagospodarowania terenu
 

Kadzielnia - osobliwy przyrodniczo i geologicznie obszar zieleni leżący praktycznie w centrum miasta, w pasie wzniesień zwanym Pasmem Kadzielniańskim, w dolinie rzeki Silnicy, przepływającej w bezpośrednim sąsiedztwie omawianego terenu.
Głównym budulcem skał jest wapień. W wyniku rozpuszczania go przez wodę powstały na powierzchni skał liczne rowki, szczeliny, zagłębienia (kras powierzchniowy) oraz jaskinie (kras podziemny).
Na niewielkim obszarze możemy tutaj spotkać rezerwat przyrody nieożywionej "Kadzielnia" ze Skałką Geologów (295 m. npm), pozostałości nieczynnych już kamieniołomów, jaskinie, Jezioro Szmaragdowe. Kamieniołom Kadzielnia z kamieniołomami Ślichowice i Wietrznia tworzą unikatowy szlak krajobrazowy o charakterze poznawczym: ścieżka dydaktyczna z 8 stanowiskami (docelowo planowane jest utworzenie Centrum Geoedukacji, obejmujące wszystkie trzy kamieniołomy).
Omawiany teren zamknięty jest ulicami: od północy Krakowską (odgałęzienie trasy przelotowej nr 762), od wschodu Gagarina, od południa Aleją Legionów i Osobną, od zachodu Pakosz. Jego powierzchnia to 11,39 ha, w tym 659,09 ara trawników, 73,15 ara pieszych traktów komunikacyjnych (alejki, chodniki, schody). Teren jest oświetlony, wyposażony w ławki i kosze, obsadzony drzewami i krzewami. Od strony południowo-zachodniej i wschodniej otoczony gęstym pasem zieleni mieszanej.
Ścisły rezerwat geologiczny "Kadzielnia" zajmuje powierzchnię rzeczywistą 2,4 ha i pow. rezerwatu 0,60 ha (z otuliną ok. 18 ha). Zbudowany jest z dewońskich skał węglanowych. Na terenie rezerwatu opisano szereg interesujących zjawisk geologicznych: szczątki fauny (m.in. korali, brachiopodów, ryb i głowonogów), żyłową mineralizację kruszcowo - kalcytową, zjawiska tektoniczne i krasowe. Na uwagę zasługuje także ciekawa roślinność kserotermiczna, m.in. rojnik pospolity, goryczka orzęsiona.
Wykorzystując wyrobisko po kamieniołomach, zamkniętych w 1962 roku, urządzony tutaj został jeden z najpiękniej położonych w Polsce amfiteatrów, z widownią na ponad 5 tys. miejsc. Urządzane są w nim masowe imprezy kulturalne (koncerty, festyny, wiece), stałą - najbardziej chyba znaną w kraju pozycją jest odbywający się od ponad 20 lat Harcerski Festiwal Kultury Młodzieży Szkolnej.
W pobliżu na wzniesieniu znajduje się pomnik poświęcony mieszkańcom Kielecczyzny walczącym i poległym w okresie zaborów i dwóch wojen światowych.
Analizowany amfiteatr zbudowano wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu. Widownia umieszczona jest na północno-wschodnim stoku kamieniołomu opadającym w kierunku zagłębienia po dawnym wyrobisku. W tym miejscu umieszczona została scena skierowana generalnie w kierunku południowo-zachodnio zachodnim (SWW) w stronę ulicy Osobnej. Bezpośrednio za sceną w kierunku wschodnim i północno-wschodnim rozciąga się płaski, trawiasto-betonowy teren dł. ok. 70 m zakończony (w odległości ok. 50 m pasem praktycznie pionowych skał, tworzącym naturalne zamknięcie i tło oraz specyficzne warunki akustyczne (tzw. "kocioł").
Widownia - licząca 5050 miejsc - skierowana na wschód, otoczona jest zielenią w postaci wysokich drzew. Na zieleń otaczająca amfiteatr składają się takie gatunki drzew i krzewów jak: klon zwyczajny, brzoza, sporadycznie jodła, róża.


 

Zdjęcie (ryc. 3.1) Widok na amfiteatr.



Najbliższą zabudowę mieszkaniową stanowią domki jednorodzinne przy ul. Osobnej - ok. 30 m od południowego ogrodzenia rezerwatu i oddzielone gęstym pasem zieleni - drzew i krzewów.
Podobny pas zieleni oddziela rezerwat od ulicy Gagarina (na wschód) - znajduje się on w odległości ok. 130 m od amfiteatru. W odległości ok. 170 m od amfiteatru zlokalizowane są budynki szkolne.
Przebiegająca w bezpośrednim sąsiedztwie ul. Krakowska, będąca odgałęzieniem jednej z głównych tras przelotowych w mieście (nr 762) jest jednym z głównych źródeł hałasu na terenie Kielc. Z powodu wzmożonego ruchu pojazdów drogowych zarejestrowano w jej pobliżu jeden najwyższych poziomów imisji hałasu w Kielcach (w porze dziennej było to powyżej 75dB).
Kadzielnia to jeden z głównych terenów rekreacyjnych w granicach administracyjnych Kielc o znaczeniu ogólnomiejskim, zaś obszary kamieniołomów, będące otwartym przewodnikiem geologicznym, stały się kielecką specjalnością w tworzeniu architektury krajobrazu w ramach zrównoważonego rozwoju.


3.1.2. Charakterystyka akustyczna obiektu i otoczenia.

3.1.2.1. Warunki dopuszczalne
 

DOPUSZCZALNE WARTOŚCI POZIOMU DŹWIĘKU W ŚRODOWISKU W REJONIE AMFITEATRU KADZIELNIA NA TERENACH PODLEGAJĄCYCH OCHRONIE PRZED HAŁASEM

Dopuszczalne wartości poziomu emisji dźwięku A do środowiska dla terenów położonych w pobliżu amfiteatru Kadzielnia przyjęte na podstawie punku "2c" i "3b" Rozporządzenia MOŚZNiL z 29 lipca 2004 r. wynoszą:
  • dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi
    55 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    45 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie),
  • terenów zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży
    50 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    40 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie).


WARTOŚCI PROGOWE HAŁASU NA TERENACH POŁOŻONYCH W POBLIŻU ANALIZOWANEGO AMFITEATRU

Wartości progowe hałasu dla omawianego terenu wg cytowanego rozporządzenia (pkt 3 i 4 tab.2) wynoszą:
  • Tereny zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży:
    60 dB w porze dnia tj. w godz. 600 - 2200,
    50 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 - 600,
  • Tereny zabudowy mieszkaniowej:
    67 dB w porze dnia tj. w godz. 600 - 2200,
    57 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 - 600,

Rysunek nr 2 (Mapa) przedstawia rozkład dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w rejonie Amfiteatru i najbliższej okolicy.

3.1.2.2. Ogólna charakterystyka oddziaływań akustycznych tego rodzaju obiektów.
 

Nowoczesny teatr lub miejsce zbiorowego ("masowego") słuchania muzyki na wolnym powietrzu najczęściej składa się z amfiteatru i sceny, nad którą umieszcza się zadaszenie, przeważnie jest to tzw. "muszla" lub inna konstrukcja odbijająca, której zadaniem jest wzmocnienie i dodatkowe ukierunkowanie energii fal dźwiękowych, docierających do dalszych rzędów słuchaczy.
Amfiteatr bez muszli może mieć maksymalną długość 50 m dla śpiewu i muzyki przy szerokości maksymalnej muszli ok. 45 m. Muszla zaprojektowana poprzecznie pozwala zwiększyć ten wymiar do 100 m szczególnie w warunkach pogody bezwietrznej - ryc. 3.2.



Ryc. 3.2 Charakterystyki równego poziomu głośności mowy, zapewniającej zrozumiałość co najmniej 75 % a) dla pogody bezwietrznej, b) dla wiatru o prędkości :. 10 - 15 km/godz.


Dobre nagłośnienie i dobrą zrozumiałość uzyskiwali Rzymianie oraz Grecy przez odpowiednie nachylenia amfiteatru, zapewniające równomierne nagłośnienie na powierzchni jego czaszy. Dostateczną zrozumiałość osiągano przy tym w odległości nawet do 75 m.
Według Witruwiusza wynikało to również ze stosowania przez Greków kamiennych i brązowych rezonatorów "dogłaśniających" - naczyń, ulokowanych na poszczególnych poziomach audytorium. Wydaje się, że wzmocnienie nagłośnienia uzyskiwano również za pomocą twardej posadzki, którą była pokryta ;,orchestra", odbijającej energię dźwiękową w kierunku amfiteatru a także dzięki odbiciu od budynku sceny


3.1.2.3. Charakterystyka akustyczna obiektu oraz warunki propagacji hałasu w jego otoczeniu
 

Amfiteatr Kadzienia ze względu na swój kształt powinien zapewnić równomierne nagłośnienie na powierzchni jego czaszy. Jak już wspomniano tego rodzaju kształt i budowa powodują że dźwięk propaguje tu od sceny w kierunku widowni - co generalnie pozwala na porównanie go do źródła kierunkowego. Niestety "penetracja" fali akustycznej nie kończy się na widowni. Następuje dalsza propagacja dźwięku "który biegnie" w dół zbocza i m. innymi dociera do zabudowań mieszkalnych znajdujących się przy ulicy Osobnej.
Należy również zwrócić uwagę na usytuowanie obiektu względem pobliskich ciągów komunikacyjnych miasta które również są elementami generującymi hałas (drogowy) i w znacznym stopniu wpływają na podniesienie wartości lokalnego tła akustycznego. Dotyczy to w zarówno ulic lokalnych jak również fragmentu ul. Krakowskiej wraz z wiaduktem (w pobliżu ul. Pakosz) biegnącej w odległości ok. 400-500 m od amfiteatru oraz sąsiedztwa jednej z głównych w kraju linii kolejowej (ok. 550 m od amfiteatru).


WARUNKI PROPAGACJI HAŁASU W REJONIE AMFITEATRU
 

W bezpośrednim sąsiedztwie analizowanego amfiteatru, przeważają powierzchnie tzw. "twarde" - które dobrze odbijają fale dźwiękowe, np. kamień, beton, kostka brukowa, asfalt. Powierzchniami tymi na terenie amfiteatru są zarówno powierzchnie naturalne takie jak zbocza kamieniołomu, jak i sztuczne, tj. konstrukcja amfiteatru, ciągi komunikacyjne - są to głównie drogi, chodniki i place oraz obiekty kubaturowe, itp..
Powierzchnie "miękkie" takie jak: miękki grunt, trawy, gęste zarośla, korony drzew, krzewy, itp.. występują na obszarze amfiteatru zajmują dość ograniczoną powierzchnię, natomiast znaczny, a w wielu miejscach nawet dominujący jest ich udział poza terenem kamieniołomu (gł. strona wschodnia i częściowo zachodnia). Powierzchnie te wpływają korzystnie na tłumienie, poprzez łagodzenie "agresywności" hałasu. Jednak zajmują niewielką powierzchnię w porównaniu z całym obszarem i powierzchniami "twardymi".
Wymienione wyżej, dominujące tu powierzchnie "miękkie" występują w kilku miejscach często łącznie z naturalnymi lub sztucznymi elementami odbijającymi lub rozpraszającymi. Można tu wyróżnić: elementy ekranujące, odbijające lub dźwiękochłonno izolacyjne. Elementy te, w zależności od usytuowania w stosunku do sceny (tj. źródła hałasu) jak i do siebie, mogą:
  • w przypadku elementów odbijających dość znacznie potęgować wielkość poziomu dźwięku notowane w punkcie odbioru - w przypadku gdy jest on zlokalizowany przed przeszkodą. Sytuacja taka występuje przede wszystkim w obrębie samego kamieniołomu.

    Analizowany obiekt usytuowany jest w starym kamieniołomie, w którym istnieje wiele naturalnych powierzchni odbijających dźwięk jakimi w tym przypadku są skalne ściany kamieniołomu oraz występowanie zbiornika wodnego. Ponieważ powierzchnie te są silnie odbijające, może dochodzić (na skutek wielokrotnych odbić) do wzrostu poziomu dźwięku. Jest to zjawisko bardzo uciążliwe i trudne do wyeliminowania ponieważ może negatywnie wpływać na zrozumiałość mowy podczas spektakli i koncertów odbywających się na terenie amfiteatru. Może również powodować występowanie pozornych źródeł dźwięku w miejscach w których teoretycznie poziom ciśnienia akustycznego powinien być mniejszy.
  • w przypadku elementów ekranujących (krawędzie kamieniołomu) lub dźwiękochłonno izolacyjnych (zadrzewienia, gęste zarośla) dość znacznie obniżać wielkość poziomu dźwięku notowane w punkcie odbioru - w przypadku gdy jest on położony za ww. wymienionymi "barierami".
Należy również zwrócić uwagę na ogólnie niekorzystny wpływ warunków mezo- i mikro- klimatycznych na warunki propagacji fal akustycznych w rejonie badanego amfiteatru. W związku z położeniem analizowanego obiektu w lokalnym obniżeniu terenu, tj. we wklęsłej formie terenowej, istnieje tu znaczne zagrożenie inwersjami temperatury i tworzeniem się "zastoiska" chłodu, przy jednocześnie zwiększonej wilgotności powietrza w stosunku do pozostałej przyległej części Kielc. Warunki te, w tych szczególnych sytuacjach pogodowych (prawdopodobnie częstych, gł. wiosną i jesienią) mogą wpływać na zwiększenie zasięgu i częstotliwości występowania tzw. "przenoszenia" fali akustycznej na dalsze odległości od amfiteatru. W warunkach pogody "inwersyjnej" często bowiem mamy do czynienia z sytuacją, że - za przyczyną występujących wówczas zjawisk (przesunięcia fazowego, zakrzywienia drogi fal akustycznych - tzw. "odbicie fali" od warstwy inwersyjnej), zamiast kilku czy kilkunastu dB tłumienia obserwujemy wzrost hałasu o 1-2 dB (!) często w dość znacznej odległości od amfiteatru.


3.2. Muszla koncertowa w parku miejskim
3.2.1. Lokalizacja obiektu i charakterystyka zagospodarowania terenu

Park Miejski im. Stanisława Staszica zlokalizowany jest w centrum miasta, w jego najstarszej części skupiającej najważniejsze zabytki i obiekty: pałac Biskupów Krakowskich, Bazylikę Katedralną, Muzeum Pamięci Narodowej, Muzeum Wsi Kieleckiej (Dworek Laszczyków), kościół p.w. Trójcy Św. z Wyższym Seminarium Duchownym, Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego, Pałac T. Zielińskiego. Przez park przepływa rzeka Silnica, której dolina na tym odcinku stanowi fragment ciągu zieleni biegnącego od Zalewu Kieleckiego do Kadzielni.
Park Miejski im. Stanisława Staszica to pierwszy w Polsce park publiczny, obecnie wpisany do rejestru zabytków, zaś zespół przestrzenny Wzgórza Zamkowego posiada międzynarodową rangę kulturową.
Park otaczają ulice: od północy Solna i Zamkowa, od wschodu Jana Pawła II, od południa Ogrodowa (część jednej z głównych tras przelotowych nr 786), od zachodu I. Paderewskiego.
Powierzchnia parku to 8,41 ha, w tym: 5,25 ha trawników, 710 m2 kwietników, 181,97 ara ciągów komunikacyjnych (alejki, chodniki, schody) oraz staw o pow. ok. 1 ha.
Na terenie parku znajdują się: muszla koncertowa, fontanna, kilka pomników i figur, betonowe ławki, kosze na śmieci.
Naprzeciwko parku, po drugiej stronie ul. Ogrodowej 11 znajduje się Szpital Zarządu Służby Zdrowia MSW.
Obiekt przedmiotowej muszli koncertowej, o konstrukcji metalowo-drewnianej usytuowany jest w południowo - zachodniej części parku. Muszla koncertowa skierowana jest w kierunku zachodnim, tj. w stronę ulicy Ogrodowej. Bezpośrednio przed nią znajduje się owalny, asfaltowy plac z promieniście odchodzącymi alejkami.


 

Zdjęcie (ryc. 3.3) Widok na muszle koncertową.



Na placu znajduje się widownia z szeregiem ławeczek. Natomiast obok, za szpalerem drzew, znajduje się, otoczony murem z basztą romantyczny pałacyk T.Zielińskiego z roku 1857 (obecnie Dom Środowisk Twórczych). Naprzeciwko muszli stoi pomnik S.Żeromskiego umieszczony tu w 1953 roku. Muszla otwarta jest w kierunku zachodnim, tj. w stronę dalszej część parku ze stawem i korytem rzeki Silnicy, a dalej w stronę skrzyżowania ulic . Ogrodowej i ul.Paderewskiego. Zieleń w Parku tworzą głównie: klon zwyczajny, robienia akacjowa, topola, lipa.
Obszar parku znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ruchliwych ulic: Ogrodowej i Paderewskiego. Wzmożony ruch pojazdów w centralnej części miasta sprawia, że są one ulicami o najwyższym w mieście poziomie hałasu. Zwłaszcza ul. Ogrodowa - jako główna trasa przelotowa (nr 786), przecinająca miasto w kierunku wschód-zachód. Natomiast odległość muszli koncertowej od ruchliwego ronda J. Giedroycia wynosi ok.400m, od linii kolejowej (dworca) ok. 1000-1200 m oraz od rynku i Urzędu Miasta: ok.1000m.
W otoczeniu muszli występuje stosunkowo dużo zieleni miejskiej, znaczące skupiska to: Skwer Harcerski im.Szarych Szeregów (po drugiej stronie ul.Ogrodowej), Skwer Żeromskiego (po drugiej stronie ul. Jana Pawła II), ogrody wokół Wzgórza Zamkowego


3.2.2. Charakterystyka akustyczna obiektu i otoczenia.

3.2.2.1. Warunki dopuszczalne
 

DOPUSZCZALNE WARTOŚCI POZIOMU DŹWIĘKU W ŚRODOWISKU W REJONIE PARKU MIEJSKIEGO NA TERENACH PODLEGAJĄCYCH OCHRONIE PRZED HAŁASEM

Dopuszczalne wartości poziomu emisji dźwięku A do środowiska dla terenów położonych w pobliżu parku Miejskiego przyjęte na podstawie punku "2e", "3b" i "4" Rozporządzenia MOŚZNiL z 29 lipca 2004 r. wynoszą:

  • dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi
    55 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    45 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie),
  • dla terenów szpitali w miastach
    50 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    40 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie).
  • dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców ze zwartą zabudową mieszkaniową i koncentracją obiektów administracyjnych, handlowych i usługowych
    55 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    45 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie).
WARTOŚCI PROGOWE HAŁASU NA TERENACH POŁOŻONYCH W POBLIŻU ANALIZOWANEGO PARKU MIEJSKIEGO

Wartości progowe hałasu dla omawianego terenu wg cytowanego rozporządzenia (pkt 3 i 4 tab.2) wynoszą:

  • Tereny zabudowy szpitalnej i domów opieki:
    60 dB w porze dnia tj. w godz. 600 - 2200,
    50 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 - 600,
  • Tereny zabudowy mieszkaniowej:
    67 dB w porze dnia tj. w godz. 600 - 2200,
    57 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 - 600,

Rysunek nr 3 (Mapa) przedstawia rozkład dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w rejonie muszli koncertowej, Parku Miejskiego i najbliższej okolicy.

3.2.2.2. Ogólna charakterystyka oddziaływań akustycznych tego rodzaju obiektów.
 

Obiekty takie jak muszle koncertowe można porównać do źródła kierunkowego, które emituje dźwięk w pewnym wąskim obszarze dla zadanego kierunku.
Kształt muszli powinien być określony za pomocą analizy graficznej lub akustycznych badań modelowych. Oprócz odpowiedniego kształtu muszla powinna mieć następujące cechy:
  • duży współczynnik odbicia dla całego pasma częstotliwości (przynajmniej 50 - 1000 Hz), niezależny od drgań własnych muszli,
  • dużą sztywność, a tym samym "odporność" na drgania podłużne i poprzeczne,
  • małą częstotliwość własną, wynikającą z ciężaru konstrukcji, zamocowania itd.

W przypadku użycia materiałów, które mogłyby łatwo wpadać, w drgania, powinny być one profilowane lub pokrywane od wewnątrz emulsją przeciwdrganiową (np. blachę należy profilować, ryflować itp.). Kształt muszli powinien zapewniać odbicie dźwięku na powierzchnię estrady zajmowaną przez chór, co jest niezbędne dla wzajemnej słyszalności członków zespołu. Natomiast głębokość muszli nie powinna być zbyt wielka (maksimum 25-30 m), aby nie powodować dużego czasu opóźnienia dźwięku przychodzącego z pierwszych i ostatnich rzędów wykonawców, przez co zmniejsza się zrozumiałość tekstu.


3.2.2.3. Charakterystyka akustyczna obiektu oraz warunki propagacji hałasu w jego otoczeniu
 

Kształt muszli powinien ukierunkować dźwięk w stronę miejsca przeznaczonego na widownie. Fale akustyczne powinny kierować się więc w stronę ulicy Ogrodowej.
Występowanie otworów u dołu muszli może powodować że część energii akustycznej będzie emitowana do tyłu, jest to mały jej procent w stosunku do wartości energii która emitowana jest od muszli w stronę widowni. Możemy więc mówić o pewnym podobieństwie obiektu do źródła kierunkowego.
Bezpośrednim otoczeniem obiektu jest park, rejon taki może generować dźwięki związane z szumem drzew i obecnością ptaków w przedziale od 35 do 50 dB stanowiące naturalne tło akustyczne. W tym ostatnim przypadku o poziomie naturalnego tła akustycznego decydują trzy czynniki determinujące generowanie dźwięków, takie jak:
  • wiatr (w interakcji z ulistnieniem, ukształtowaniem terenu oraz uchem ludzkim),
  • woda (spadająca w postaci deszczu, itp.),
  • zwierzęta (hałas prawie ciągły jak szum owadów, lub przerywany jak odgłosy ptaków, drobnych ssaków, itp.).


Dźwięków środowiska naturalnego, mimo często wysokiego ich poziomu, nie traktuje się jako hałas. Często określa się je jako tzw. "biały szum" (white noise). Składa się on z takiego spektrum częstotliwości dźwięku, które jest najkorzystniejsze dla człowieka, stanowi więc niezwykle cenny zasób środowiska będący swego rodzaju antidotum na "stres akustyczny" wywołany dźwiękami generowanymi działalnością człowieka. W przypadku tej części Kielc, w związku z bliskością ciągów komunikacyjnych o znacznym natężeniu ruchu i stosunkowo niewielką powierzchnią Parku, zasób ten występuje w b. ograniczonej ilości.
Analizując warunki rozprzestrzeniania się fal dźwiękowych w analizowanym parku, należy stwierdzić, że przez teren ten pokryty roślinnością niską (trawa), średniowysoką (krzewy) i wysoką (drzewa) fale dźwiękowe są rozpraszane i pochłaniane. Stąd tez tłumienie dźwięku w parku jest większe niż na otwartej przestrzeni. Tłumienie to zależy od rodzaju zieleni i od sposobu jej rozmieszczenia w stosunku do źródeł dźwięku. Orientacyjnie można przyjąć, że tego rodzaju park zachowuje się jak rzadki las z gęstymi krzewami i tłumi dźwięki ok. 6 dB/100m.
Należy zwrócić również uwagę na wpływ akustyczny otaczających ulic i hałas drogowy jaki generują przejeżdżające pojazdy który może wahać się przedziale od 70 do 90 dB. Natomiast hałas generowany podczas imprez organizowanych w muszli determinowany jest mocą montowanych tu głośników i zgodnie z informacjami uzyskanymi od zarządzającego obiektem, którym jest Dom Pracy Twórczej przy ul. Zamkowej (p. Klimontowicz), maksymalna moc głośników używanych w czasie imprez organizowanych w muszli to 2 x po 800 W, tj. łącznie 1600 W (przeciętnie jeden raz w roku) .


3.3. Stadion piłkarski KS Błękitni na przykładzie stadionu SSA Kolporter Korona.

3.3.1. Lokalizacja obiektu i charakterystyka zagospodarowania terenu
 

Stadion piłkarski SSA Korona Kolporter który był przykładowym obiektem badań zlokalizowany jest w południowej części miasta, przy ul. Szczepaniaka, w dzielnicy Baranówek.
Teren, gdzie znajduje się stadion otoczony jest ulicami: od północy W. Szczepaniaka i Petyhorską, od wschodu Jana III Sobieskiego, Pancerną i St. Żółkiewskiego, od południa Wybraniecką, od zachodu Aleją Na Stadion i W. Szczepaniaka. Są to ulice o charakterze osiedlowym, o niewielkim ruchu pojazdów. Wyjątek stanowi główna ulica dojazdowa do stadionu - Aleja Na Stadion - w czasie odbywających się rozgrywek, zawodów i imprez kulturalnych.
Teren stadionu znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie dużego kompleksu leśnego, jakim jest Chęcińsko-Kielecki Park Krajobrazowy. Leżące w jego obrębie Park Baranowski oraz Park Kultury i Wypoczynku znajdują się po drugiej stronie Alei Na Stadion i ul. W. Szczepaniaka. Na terenie Parku Baranowskiego znajdują się dwa hotele (w tym najbliżej położony Leśny Dwór), odkryte baseny i stadion KS "Budowlani". Do parku przylega Cmentarz Żydowski.
W pobliżu stadionu (w odległości ok. 500m) znajdują się również inne tereny zielone: ogródki działkowe i kompleks cmentarzy (Stary, Nowy, Wojskowy, Prawosławny). Na wschód od stadionu, w odległości ok. 1300 m przebiega ruchliwa trasa przelotowa nr 73 (ul.Tarnowska).
Stadion piłkarski MKS Korona posiada 10 000 stałych miejsc na trybunach. Wejścia na obiekt znajdują się po stronie wschodniej przy ulicy W. Szczepaniaka. Długość stadionu to ok. 210m, szerokość ok. 100m.
Najbliższa zabudowa mieszkaniowa (jednorodzinna) od strony południowej znajduje się w odległości ok. 20 m od ogrodzenia stadionu, przy ulicach Czarnieckiego i Wybranieckiej. Od wschodu stadion również sąsiaduje z zabudowaniami przy ul. Żółkiewskiego. Budynki mieszkalne zlokalizowane są w odległości 25-30m od stadionu.
Po stronie północnej, wzdłuż ulicy Szczepaniaka znajdują się bloki mieszkalne. Najbliższy z tych budynków zlokalizowany jest w odległości ok. 15 m od ogrodzenie stadionu zwrócony wejściami (klatkami schodowymi) w stronę ul. Szczepaniaka. W stosunku do stadionu bloki ustawione są prostopadle.
Analizowany obiekt jest ogrodzony. Dodatkowo wzdłuż ogrodzenia od strony ul Szczepaniaka rośnie żywopłot. Dokoła stadionu rośnie zieleń wysoka oddzielająca stadion od sąsiadującej zabudowy. Zieleń jest gęstsza od strony wschodniej i południowo-wschodniej. Spełnia ona rolę ochronną, w pewnym stopniu wyciszając hałas dobiegający ze stadionu. Budują ja następujące gatunki: topole, sporadycznie wierzba, brzoza i modrzew.
Wzdłuż Alei na Stadion i ul. Szczepaniaka drzewa - topole. Po wschodniej stronie ul. Szczepanika znajduje się parking.

 

Zdjęcie (ryc. 3.4) Widok na stadion KS Kolporter.



3.3.2. Charakterystyka akustyczna obiektu i otoczenia.

3.3.2.1. Warunki dopuszczalne

DOPUSZCZALNE WARTOŚCI POZIOMU DŹWIĘKU W ŚRODOWISKU W REJONIE ANALIZOWANEGO STADIONU

Dopuszczalne wartości poziomu emisji dźwięku A do środowiska dla terenów położonych wzdłuż analizowanego stadionu przyjęte na podstawie punku "2d", "3a" i "3b" cytowanego rozporządzenia wynoszą:

  • dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi
    55 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    45 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie),
  • dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, wartości dopuszczalne poziomu hałasu wyrażone równoważnym poziomem dźwięku A w dB:
    55 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    45 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie).
  • dla terenów domów opieki:
    50 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom)
    40 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie).

WARTOŚCI PROGOWE HAŁASU NA TERENACH POŁOŻONYCH W POBLIŻU ANALIZOWANEGO STADIONU
Wartości progowe hałasu dla omawianego terenu wg cytowanego rozporządzenia (pkt 3 i 4 tab.2) wynoszą:

  • Tereny zabudowy szpitalnej i domów opieki:
    60 dB w porze dnia tj. w godz. 600 - 2200,
    50 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 - 600,
  • Tereny zabudowy mieszkaniowej:
    67 dB w porze dnia tj. w godz. 600 - 2200,
    57 dB w porze nocy tj. w godz. 2200 - 600,

Rysunek nr 4 (Mapa) przedstawia rozkład dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w rejonie stadionu piłkarskiego i najbliższej jego okolicy.

3.3.2.2. Ogólna charakterystyka oddziaływań akustycznych tego rodzaju obiektów.
 

Obiekty takie jak stadiony można porównać do źródła wszechkierunkowego, które emituje dźwięk praktycznie równomiernie we wszystkich kierunkach (nieznacznie zmienia się ten rozkład w sytuacji gdy wyraźnie dominuje jeden z sektorów kibicujących widzów).
Należy zaznaczyć, że obiekty tego rodzaju są najczęściej zradiofonizowane. Stąd też zasadniczym zagadnieniem jest ochrona okolicznych terenów osiedlowych od hałasów wytwarzanych przez te obiekty, co uzyskuje się przez ich właściwe sytuowanie, stosowanie zielonych stref ochronnych oraz wałów ziemnych. Z tego względu obiekty tego rodzaju wymagają znacznych terenów. Lokalizacja takich obiektów w pobliżu dzielnic mieszkaniowych, szpitali itp. wymaga rozważenia również ze względu na ochronę tych osiedli przed hałasem ze stadionu, zwłaszcza że zakończenie imprez odbywających się na stadionach powoduje intensywny ruch komunikacyjny stanowiący również dodatkowe źródło hałasu.


3.3.2.3. Charakterystyka akustyczna obiektu oraz warunki propagacji hałasu w jego otoczeniu
 

W przypadku analizowanego stadionu sportowego można wyróżnić zasadniczo dwa źródła generujące hałas. Jednym z nich jest system nagłośnienia stadionu którego charakterystyka kierunkowa jak i poziom natężenia dźwięku może być regulowany. Co może znacząco wpływać na ogólne wrażenia słuchowe na terenie stadionu jak i poza nim.
Jednym z istotnych czynników warunkujących skalę i zasięg oddziaływania tego źródła hałasu jest moc wzmacniaczy używanych w czasie meczów piłkarskich. W przypadku analizowanego stadionu liczba zamontowanych głośników wynosi: 10 szt. o mocy 100 W, 6 szt. o mocy 40 W. Razem moc wszystkich użytych głośników i wzmacniaczy to 1240 W.
Drugim ze źródeł hałasu na analizowanym obiekcie jest hałas generowany przez widownie który może się wahać od 70 dB w momencie kiedy na boisku nie dzieje się nic widowiskowego (wystąpienie tzw. "cichych momentów"), do 105 dB szczególnie istotnych dla losów meczu sytuacji (np. zdobycie bramki przez drużynę gospodarzy, ewidentny błąd sędziego - na niekorzyść gospodarzy, itp.).
Należy również uwzględnić wpływ hałasu generowanego przez przejeżdżające samochody poruszające się po ulicach otaczających stadion.
W przypadku usytuowania źródła dźwięku nisko nad ziemią w dużej odległości od odbiornika (jak ma to miejsce w przypadku systemu nagłośnienia analizowanego stadionu), znaczenia nabiera tłumienie dźwięku przez powierzchnię ziemi w szczególności jeśli powierzchnia nie jest powierzchnią odbijającą typu: beton, asfalt, duże powierzchnie wód. Dobre własności pochłaniające wykazują powierzchnie porośnięte trawą, szczególnie gdy jest ona zadbana, tzn. jest gęsta zwarta. Tłumienie dla takich powierzchni wynosi 0,1-0,25 dB/m, co przy odległościach rzędu kilkudziesięciu metrów daje obniżenie poziomu dźwięku o kilka decybeli.


IV. KOMPLEKSOWE BADANIA AKUSTYCZNE

1. Charakterystyka źródeł hałasu
 

Badane obiekty, stanowią specyficzną grupę obiektów i urządzeń, które służąc wypoczynkowi i rekreacji ludzi jednocześnie generują również hałas.
Identyfikację potencjalnych, niekorzystnych oddziaływań akustycznych na środowisko, jakie mogą wystąpić w trakcie eksploatacji, tj. podczas organizowania imprez masowych na analizowanych obiektach wraz z oceną ich znaczenia w sumarycznej emisji hałasu przedstawiono w tabeli poniżej:
 
Jak wskazuje powyższa tabela głównym źródłem hałasu emitowanego na wszystkich analizowanych obiektach jest hałas generowany przez:
  • urządzenia nagłaśniające w amfiteatrze, muszli koncertowej na stadionie - głośniki (spiker, muzyka, "przerywniki" dźwiękowe i muzyczne),
  • widzów, kibiców (oklaski, "wybuchy radości", gwizdy, rozmowy, krzyki, trąbki, urządzenia generujące dźwięki, petardy, itp.),
  • hałas komunikacyjny (transport samochodowy widzów, kibiców, zawodników, służb specjalnych, itp.).
Hałas generowany podczas koncertów lub zawodów sportowych jest hałasem o zmiennych wartościach poziomu dźwięku występującym z przerwami, działającym w określonym czasie, gdzie źródła hałasu rozłożone są w czasie i przestrzeni oraz mogą nakładać się na siebie, stąd jego uciążliwość zależy od liczby jednocześnie działających źródeł, czasu ich trwania oraz przerwy lub osłabienia ich działania.
Jak znaczny może być poziom emisji hałasu np. muzycznego, przykładowo poniżej podano zestawienie poziomu emisji wybranych, cząstkowych źródeł tego rodzaju hałasu :

 

  • Normalne ćwiczenia na pianinie 60-70 dB
  • Osoba śpiewająca fortissimo w odległości ok. 1 m 90 dB
  • Muzyka kameralna na małej widowni 55-85 dB
  • Regularna, długotrwała ekspozycja, która może powodować uszkodzenia 90-95 dB
  • Fortissimo na pianinie 92-95 dB
  • Skrzypce 84-103 dB
  • Wiolonczela 82-92 dB
  • Obój 90-94 dB
  • Flet 85-111 dB
  • Flet pikolo 95-112 dB
  • Klarnet 92-103 dB
  • waltornia 90-106 dB
  • Puzon 85-114 dB
  • Kotły i werble 106 dB
  • Przeciętny walkmen z ustawioną głośnością na 5/10 94 dB
  • Szczyt (najgłośniejszy moment - peak) w koncercie muzyki symfonicznej 120-137 dB
  • Muzyka rockowa z zastosowaniem wzmacniaczy 120 dB
  • Szczyt w muzyce rockowej (peak) 150 dB


Uwagi:

  • Sekcja instrumentów dętych grająca fortissimo może praktycznie zagłuszyć całą orkiestrę.
  • Jedna trzecia całkowitej "mocy" (głośności) w orkiestrze składającej się z 75 muzyków pochodzi z grania na bębnach.
  • Wysokie częstotliwości - 2-4,000 Hz są najbardziej szkodliwe. Najwyższa oktawa przy pikolo wynosi 2,048-4,096 Hz.
  • Starzenie się powoduje stopniową utratę słuchu- głównie w paśmie wysokich częstotliwości.
  • Częstość występowania utraty słuchu u muzyków klasycznych oszacowana została na 4-43%, a u muzyków rockowych na 13-30% (!).
Stopień uciążliwości każdego z wymienionych rodzajów źródeł hałasu zewnętrznego związanych z koncertem, bądź zawodami sportowymi wiąże się z charakterystyką fizyczną tych źródeł, określoną przez:
  • wartość poziomu dźwięku, występującą w bezpośrednim sąsiedztwie źródeł cząstkowych,
  • charakteru zmian wartości poziomu dźwięku w czasie obserwacji (tu wartości zmienne, podlegające znacznym fluktuacjom),
  • rodzaj źródła hałasu (tu stacjonarny lecz o zróżnicowanym natężeniu w czasie i przestrzeni),
  • liczbę równocześnie działających ww. cząstkowych źródeł hałasu,
  • charakter działania źródła hałasu (hałas na przemian ciągły lub przerywany),
  • zmienny kształt czoła fali akustycznej (kulista lub walcowa), wypromieniowywanej bądź to przez poszczególne źródła z osobna lub przez zespół źródeł hałasu, decydujący o zakresie rozprzestrzeniania się hałasu w funkcji odległości od źródła.


2. Badania akustyczne

2.1. Założenia i metodyka badań
 

Podstawą realizacji przedmiotu zamówienia były bezpośrednie pomiary terenowe przeprowadzone w dniach: 18.09.2004 - Koncert w Amfiteatrze Kadzielnia), 2.10.2004 - mecz piłkarski na stadionie SSA Korona Kolporter, 24.10.2004 - muszla w Parku Miejskim (pomiar aktualnego tła akustycznego).
Wszystkie pomiary wykonano zgodnie z wymaganiami obowiązujących norm, i wytycznych, w tym m. innymi norm: PN-ISO 196-1, PN-ISO 196-2, PN-ISO 196-3. Zestaw pomiarowe spełniały wymagania normy IEC 651 dla przyrządów klasy dokładności 1. Pomiary wykonywano dwoma, następującymi zestawami pomiarowymi:
  • miernikiem poziomu dźwięku klasy dokładności 1, wchodzącym w skład analizatora akustycznego typ SVAN 912 z przedwzmacniaczem firmy SVANTEK typ SV01 i z mikrofonem firmy G.R.A.S - firmy SVANTEK. Przyrząd posiadał aktualne świadectwo legalizacji i był każdorazowo przed i po pomiarach kalibrowane kalibratorem akustycznym typ SV 03 firmy SVANTEK - posiadającym aktualne świadectwo legalizacji. Przyrząd ten umożliwia między innymi pomiar takich wartości jak: Lmin, Lmax, Leq, z wybranym filtrem korekcyjnym A, C, LIN oraz redukcją czasową pozwalającą na eliminację zakłóceń. Zakres mierzonych częstotliwości od 16Hz do 16 kHz, zakres pomiarowy od 20 do 130 dB.
  • całkującym miernikiem poziomu dźwięku firmy SONOPAN, typ IM-10 klasy dokładności 1, posiadającym aktualne świadectwo legalizacji. Przyrząd był każdorazowo przed i po pomiarach kalibrowany kalibratorem akustycznym typ KA-10 posiadającym aktualne świadectwo legalizacji.

W każdym punkcie pomiarowym wykonano pomiar z włączonym filtrem korekcyjnym A i stałą czasową "Fast". W trakcie wykonywania pomiarów mikrofon umieszczony był na wysokości od 1,2 - 1,5 m nad ziemią i skierowany był w kierunku źródła dźwięku.
Lokalizacja punktów pomiarowych, ilość pomiarów w poszczególnych punktach oraz czas ich trwania były dobierane tak aby w pełni charakteryzowały wielkość oddziaływania akustycznego analizowanego źródła uwzględniając wszystkie istotne sytuacje akustyczne.
Punkty pomiarowe zlokalizowano w miejscach istotnych dla oceny oddziaływań akustycznych w analizowanym rejonie. Podczas pomiarów uwzględniono większość występujących tu sytuacji akustycznych (związanych z oddziaływaniem analizowanego obiektu), eliminując (w miarę możliwości) wpływ dźwięków zakłócających.
W okresach przed i po zakończeniu danej imprezy oraz w trakcie trwania przerw rejestrowano poziom "naturalnego" tła akustycznego LAeq.
Pomiary prowadzono w jednym lub maksymalnie czterech punktach tzw. referencyjnych oraz w kilku - kilkudziesięciu punktach rozmieszczonych wokół analizowanego obiektu, w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej w funkcji odległości od każdego z obiektów - tzn.. w wybranych punktach podstawowych profili pomiarowych na głównych kierunkach propagacji hałasu z każdego z analizowanych obiektów. Dodatkowo, podczas prowadzonych pomiarów w poszczególnych punktach i okresach pomiarowych określano parametry "pozaakustyczne" (np. warunki meto, natężenie ruchu, obserwacje zachowania publiczności, widzów, itp.).
Szczegółowe informacje o przebiegu pomiarów, warunkach panujących podczas ich przeprowadzania orz lokalizację punków pomiarowych przedstawiono w rozdziałach opisujących pomiary i ich wyniki dla poszczególnych obiektów.
Zgodnie z normą PN-ISO 1996-1:1999. Opis i pomiary hałasu środowiskowego Podstawowe wielkości i procedury w celu wyznaczenia równoważnego poziomu dźwięku A zastosowano technikę próbkowania. Okres próbkowania był mniejszy niż stała czasowa całego toru pomiarowego .
Równoważny poziom dźwięku A , Leq,T wyznaczany jest z wzoru:
 

w którym:
N - całkowita liczba próbek
LpAi - wartość spróbkowanego poziomu dźwięku A
1 t - przedział czasu między dwoma próbkami pobranymi przez zestaw pomiarowy.

 

W przypadku, gdy czas rozliczeniowy T jest równy czasowi trwania danego hałasu, poziom średni hałasu jest równy poziomowi równoważnemu.
Zgodnie z normą ISO 1999.1997 w przypadku użycia całkujących mierników poziomu dźwięku klasy 1 i kalibratora klasy 1 oraz kiedy pomiary wykonywane w czasie obejmującym typowe przebiegi czasowe hałasu (a nie cały czas, Tp < Tc ) to całkowita niedokładność pomiarów zależy od klasy użytych przyrządów i mieści się w przedziale 1,5 < 3 dB. W tym przypadku pomiary klasyfikowane są jako techniczne (klasa dokładności pomiarów 2).
Na podstawie długookresowych pomiarów akustycznych w punktach referencyjnych wyznaczono równoważne poziomy dźwięku A, a także logarytmiczną zależność zmierzonego poziomu dźwięku w tych punktach a zmierzonym poziomem dźwięku w poszczególnych (pozostałych) punktach każdego z profili pomiarowych. Uzyskane zależności (przedstawione na wykresach) pozwoliły określić poziomy dźwięku we wszystkich analizowanych punktach pomiarowych w odniesieniu do okresów trwania poszczególnych imprez (koncert, mecz piłkarski) jak i do normatywnego okresu 8 najbardziej niekorzystnych godzin w porze dziennej (godz. 6:00 - 22:00).


2.2. Graficzna prezentacja wyników pomiarów

2.2.1. Charakterystyka kierunków propagacji fali akustycznej

Zmierzone i uśrednione wartości poziomu emisji i imisji hałasu (dla czasów odniesienia 8 godz. i dla czasu trwania imprezy) w zależności od odległości od każdego z badanych obiektów w poszczególnych profilach pomiarowych przedstawiono na wykresach (rys. 5 - 14) Wykresy te przedstawiają przebiegi obliczonych wartości funkcji (logarytmicznych) które są najbardziej dopasowane do zmierzonych wartości poziomu dźwięku Leq.


2.2.2. Przestrzenny rozkład pola akustycznego - mapy akustyczne
 

Określenie przestrzennego rozkładu równoważnego poziomu dźwięku w rejonie każdego z analizowanych obiektów możliwe było poprzez wspomaganie wyników pomiarów bezpośrednich, metodą obliczeniową na drodze numerycznej przy pomocy programu komputerowego SURFER v.7.0
W wyniku obliczeń określone zostały poziomy w wybranych punktach obserwacji zweryfikowane wynikami pomiarów w terenie, które posłużyły następnie do wykreślenia map akustycznych. Linie jednakowego, równoważnego poziomu dźwięku (tj. izofony) wykreślono interpolując wyniki obliczeń metodą krigingu z uwzględnieniem charakteru rozchodzenia się fal akustycznych. Jest to metoda oddająca najwierniej rzeczywisty, przestrzenny rozkład pola akustycznego.
Wygenerowane w ten sposób mapy akustyczne określają zasięg poszczególnych linii równoważnego poziomu dźwięku w otoczeniu analizowanych obiektów. Rozkłady poziomu dźwięku wyznaczono na wysokości 1.5 m nad poziomem terenu.
Wyniki pomiarów i symulacji komputerowej przedstawione są na rysunkach zamieszczonych na końcu opracowania. Rysunki te przedstawiają rozkłady równoważnego poziomu dźwięku A w porze dziennej, pochodzącego od danego obiektu (wyznaczony przy czasie odniesienia dla czasu trwania imprezy i dla 8 najniekorzystniejszych godz.w ciągu dnia).
W oparciu o uzyskane wyniki badań akustycznych i modelowanie numeryczne jako granicę maksymalnego zasięgu strefy niekorzystnego oddziaływania hałasu z badanych obiektów przyjęto izolinię (izofonę) 55 dB(A). Jest to dopuszczalna wartość poziomu dźwięku Leq w godzinach dziennych: dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.....
W porze nocnej wpływ analizowanych obiektów zgodnie z deklaracją ich użytkowników na klimat akustyczny okolicy nie występuje. Przekroczenia dopuszczalnych poziomów dźwięku, w tym okresie związane są przeważnie z oddziaływaniem hałasu komunikacyjnego generowanego przez ruch pojazdów uczestników imprez na biegnących w pobliżu ulicach (dotyczy okresu po zakończenie koncertu w amfiteatrze Kadzielnia).

3. Symulacja komputerowa propagacji hałasu
 

Obliczenia propagacji hałasu wykonano w sposób teoretyczny, na drodze numerycznego modelowania pola akustycznego, przy pomocy programu komputerowego HPZ_95_ITB (Instrukcja ITB 338/96) zaleconego do stosowania przez MGPiB. Metoda ta polega na określeniu w sposób teoretyczny, rozkładu poziomu dźwięku w otoczeniu analizowanego obiektu, z uwzględnieniem geometrii i charakterystyki akustycznej poszczególnych obiektów (źródeł pośrednich i bezpośrednich), jak i przewidywanego czy istniejącego zagospodarowania terenu.

Dane jakie wprowadzono do programu można podzielić na dwie grupy:

  • dane określające model matematyczno-akustyczny (np.: położenie i geometrię wszystkich elementów modelu - źródeł, ekranów, itp., ich cechy akustyczne - poziomy mocy akustycznej A, itp.)
  • dane sterujące działaniem programu; dane dot. siatki obliczeniowej (zakres, krok, wysokość, itp.), rozmiar liniowy elementu emitującego hałas zastępowany przez źródło zastępcze, itp.


Parametry źródeł, tj. nagłośnienia obiektów, hałasu generowanego przez uczestników imprez (widzów) - uwzględnione w symulacji komputerowej, zostały wcześniej wyskalowane w oparciu o zmierzone wielkości w punktach kontrolnych wokół badanych obiektów (amfiteatru i stadionu piłkarskiego). Stąd też dokładność niniejszej prognozy szacuje się na ok. 1 - 2 dB.

W obliczeniach dla muszli w Parku Miejskim przyjęto poziom emisji hałasu dla najbardziej niekorzystnych warunków tzn. korzystanie wyłącznie z najgłośniejszego źródła. Gwarantuje to znaczny "margines bezpieczeństwa".

W obliczeniach uwzględniono zróżnicowane pokrycie i zagospodarowanie terenu, w otoczeniu każdego z analizowanych miejsc. Dokonano tego, poprzez odpowiedni dobór parametrów: geometrii ekranów (ścian kamieniołomu, skarp, korony stadionu) oraz rozmieszczenie punktów obserwacji.

Szczegółowe zestawienie danych wejściowych do obliczeń dotyczących m. innymi przyjętej siatki obliczeniowej, parametrów wszystkich źródeł punktowych, budynków - ekranów zamieszczono w zał. nr 2.


4. Badania akustyczne poszczególnych obiektów
 

Przedmiotem niniejszego opracowania jest określenie wielkości poziomu hałasu na trzech obiektach położonych w obrębie miasta Kielce: Amfiteatru Kadzielnia, Parku Miejskiego oraz stadionu Kolporter-Korona. Badania poziomu hałasu przeprowadzono w różnych dniach podczas odbywających się na tych obiektach imprez. Wyjątek to Park Miejski, w pobliżu/i na terenie którego zmierzono poziom tła akustycznego oraz podjęto próbę określenia poziomu hałasu generowanego przez otaczające Park główne ulice Kielc.


4.1. Amfiteatr "Kadzielnia"
 

Badania akustyczne na terenie i w otoczeniu obiektu Amfiteatru przeprowadzono w dniu 18 września 2004 r. w czasie trwającego wówczas koncertu. Gośćmi występującymi na scenie amfiteatru były zespoły LESZCZE i ŁZY oraz kabaret Genowefy Pigwy. Sam koncert rozpoczął się około godziny 18:30 i trwał do ok. godziny 22:15 (czas trwania to 3:45 min).


4.1.1. Omówienie przebiegu pomiarów

4.1.1.1. Przebieg koncertu
 

Koncert rozpoczął o godz. 18:30 występ Zespołu LESZCZE. Jednak już od godz. 17:30 zaczęli się schodzić widzowie, a ok. 18:00 rozpoczęło się przygotowywanie aparatury nagłaśniającej wraz z jej "strojeniem". Występ tego zespołu zakończył się ok. godziny 20:00.
Zespół "Leszcze" wykorzystuje takie "hałasotwórcze" instrumenty jak: trąbka (Maciej Miecznikowski - również wokal), kontrabas, gitara basowa, instrumenty klawiszowe, gitara, saksofony, trąbka, perkusja. To co już po pierwszych taktach muzyki odróżnia "Leszcze" od innych zespołów, to bardzo "żywa" muzyka. Swingujący charakter piosenek nadaje koncertowi charakter "dancingu". W 2002 roku "Leszcze" wystąpiły w koncercie Premier 39 Festiwalu Piosenki w Opolu, gdzie zespół został gorąco przyjęty przez publiczność (zdobył prestiżową Nagrodę Dziennikarzy). Również podczas pomiarów akustycznych, tj. w dniu 18.10. publiczność "gorąco" i spontanicznie reagowała na występ tego zespołu.
Około godziny 20:05 nastąpiła przerwa trwająca do godziny 21:15, podczas której swój program przedstawił kabaret Pigwa Show. Ostatnim, kulminacyjnym punktem programu był występ zespołu ŁZY.
Ponieważ o wizerunku zespołu "ŁZY" decyduje wokal (Anna Wyszkoni - śpiew) wykorzystuje on nieco skromniejsze instrumentarium (gitara, gitara basowa, perkusja, instrumenty klawiszowe, gitara). Zespół ten prezentuje "spokojniejszy" rodzaj muzyki (skierowany do szerszej grupy odbiorców) rekompensowany jednak znacznie "dynamiczniejszym" nagłośnieniem - w porównaniu z występem zespołu "Leszcze". Sądząc po obserwacji widowni i spontaniczności w odbiorze muzyki, dla zdecydowanej większości zebranej w publiczności koncert zespołu "Łzy" to ogromne przeżycie i ok. 1 godz. b. dobrej zabawy. Jest to przede wszystkim zasługa prowadzącej wokalistki, która ma świetny kontakt z publicznością. Około godziny 22:00 następuje koniec koncertu.
Jak wynika z przeprowadzonych pomiarów, co potwierdzają organizatorzy, widzowie i okoliczni mieszkańcy, Koncert zorganizowany w Amfiteatrze "Kadzielnia" w dniu 18.10.2004 charakteryzował przeciętne warunki w zakresie emisji hałasu, tj. typowe dla tego rodzaju imprez masowych organizowanych w kraju.

4.1.1.2. Warunki wykonywania pomiarów
 

Warunki meteorologiczne panujące podczas wykonywania pomiarów, tj. w dniu 18.09.2004 r.: zachmurzenie 3/10 do 2/10 (Ac), wiatr cisza okresowo północno-wschodni ok. 0 - 1 m/s, temperatura powietrza 15o 12 oC, ciśnienie 1023 hPa, wilgotność względna powietrza 75 - 85 %,


4.1.2. Lokalizacja punktów pomiarowych
 

Do określenia poziomów emisji hałasu na terenie Amfiteatru oraz w bezpośrednim sąsiedztwie badanego obiektu podczas koncertu jak również poziomu tła akustycznego na terenach w bezpośrednim sąsiedztwie amfiteatru wybrano następujące punkty pomiarowe:
  • punkty zlokalizowane wewnątrz amfiteatru (na widowni) - punkty bazowe, referencyjne:
    - 3 przy scenie
    - 4 ok. 30 m od sceny
    - 5 ok. 60 m od sceny
  • punkty zlokalizowane poza obiektem amfiteatru od strony wschodniej:
    - 1 Ok. 1m od ogrodzenia amfiteatru
    - 10 w odległości ok. 15 m na wschód od amfiteatru, przy drodze asfaltowej prowadzącej do pomnika
  • punkty zlokalizowane poza obiektem amfiteatru od strony północnej
    - 11 ok. 110 m na północ od sceny i około 35m od ogrodzenia obiektu
    - 12 Ok. 160 m na północ od punktu referencyjnego i 50m od ogrodzenia obiektu
  • punkty zlokalizowane poza obiektem amfiteatru od strony zachodniej:
    - 6 Ok. 25 m na zachód od ogrodzenia amfiteatru - przed pomnikiem
    - 13 Ok. 90 m na zachód od ogrodzenia amfiteatru - za pomnikiem
  • punkty zlokalizowane poza obiektem amfiteatru od strony południowej:
    - 2 ok. 7,5 m na południe od ogrodzenia obiektu,
    - 7 ok. 7,5 m na południe od ogrodzenia obiektu,
    - 8 ok. 30 m na południe od ogrodzenia obiektu (na terenie posesji przy ul. Osobnej 6),
    - 9 ok. 45 m na południe od ogrodzenia obiektu (na terenie posesji przy ul. Osobnej 6 - przy budynku),

Szczegółową lokalizację punktów pomiarowych przedstawia rys. 16.


4.1.3. Omówienie wyników pomiarów
 

Szczegółowe wyniki pomiarów we wszystkich punktach analizowanych przekrojów pomiarowych przedstawiono w załączniku nr 2 tabele nr A, B, C, D. Na podstawie przedstawionych w tych tabelach wyników pomiarów akustycznych i stwierdzonych zależności we wszystkich punktach pomiarowych wokół obiektu amfiteatru Kadzielnia wyznaczono równoważne poziomy dźwięku A w porze dziennej, oddzielnie dla okresu trwania koncertu (Leqt) jak i dla czasu odniesienia (LeqT - dla 8 najniekorzystniejszych godzin w dzień i 1 godziny w nocy),.
Porównanie wyników obliczeń równoważnych poziomów dźwięku dla wszystkich analizowanych punktów przedstawia się następująco (tabela 3).



Tabela 3. Porównanie wyników pomiarów hałasu (Leq i LeqT) z obowiązującymi standardami dla terenów chronionych (tj. dla zabudowy mieszkaniowej) podczas koncertu w Amfiteatrze Kadzielnia w dniu 18.09.2004 r.


 


Jak wynika z powyższej tabeli hałas emitowany podczas koncertu w dniu 18 września 2004 r. w amfiteatrze Kadzielnia na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej (przy ul. Osobnej 6) przekraczał dopuszczalne wartości określone w Rozporządzeniu z dnia 29 lipca. W porze dziennej przekroczenia wynoszące ok. 1,4 dB stwierdzono tylko w punkcie położonym w pobliżu granicy działki. Natomiast w porze nocnej wynosiły od. ok. 9 dB w pobliżu budynku mieszkalnego do ok. 11,4 dB w pobliżu granicy działki.
Jeżeli chodzi o wartości progowe, to nie zostały one przekroczone w żadnym z punktów położonych na terenach chronionych.
Zmierzone wartości poziomu dźwięku LeqT w pobliżu najbliższej zabudowy mieszkaniowej przy ul. Osobnej 6 były o ok. 0,5 - 3 dB(A) niższe od wartości zmierzonych podczas koncertów w dniach 7 i 8 czerwca 2002r. w amfiteatrze Kadzielnia.
Zwraca duża zbieżność rozkładu widma hałasu zmierzone podczas koncertów w 2002 i 2004 r. Wszystkie rozkłady widma hałasu potwierdzają dominujący udział niższych częstotliwości. Jest to zrozumiałe, gdyż częstotliwości te są najmniej "podatne" na ekranujące działanie skarpy oddzielające zlokalizowaną tu zabudowę mieszkaniową od amfiteatru. Poniżej zamieszczono tabelę nr 4 z analizą częstotliwościową w punkcie położonym w pobliżu budynku mieszkalnego przy ul. Osobnej 6 zarejestrowaną podczas koncertów w 2002 i 2004 r.



Tabela 4. Porównanie analiz częstotliwościowych hałasu podczas koncertu zespołów: "Perfect" w dniu 8.06.2002 r., "Leszcze" i "Łzy" w dniu 18.09.2004 r. oraz tła akustycznego ww. dniach zarejestrowane w punkcie pomiarowym nr 9 na terenie posesji przy ul. Osobnej 6 w Kielcach.
4.1.4. Rozkład przestrzenny zmierzonych wartości równoważnego poziomu dźwięku

W oparciu o uzyskane wyniki badań akustycznych i modelowanie numeryczne wykreślono emisyjnę i imisyjną mapę akustyczną. Na mapach tych przedstawiono odpowiednio rozkład przestrzenny równoważnych poziomów dźwięku podczas trwania imprezy masowej, tj. koncertu w dniu 18.09.2004 r. - tzn. emisję (rys. 15) oraz rozkład przestrzenny równoważnych poziomów dźwięku dla normatywnych czasów 8 najniekorzystniejszych godzin w ciągu dnia i 1 godziny w nocy - tzn.. imisję (rys. 16) na terenie i wokół amfiteatru Kadzielnia


4.1.5. Przekroczenia wartości dopuszczalnych

Uzyskane wyniki badań akustycznych i modelowanie numeryczne posłużyły również do określenia strefy przekroczeń wartości dopuszczalnych (zaznaczono na mapie - rys. 16).. Na mapie tej jako granicę maksymalnego zasięgu strefy niekorzystnego oddziaływania hałasu z obiektu amfiteatru przyjęto izolinie (izofony):
  • 55 dB(A) - w dzień i 45 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
  • 50 dB(A) - w dzień i 40 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: terenów zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży


Na podstawie wykonanych pomiarów akustycznych oraz symulacji komputerowych można stwierdzić, że w dniu 18.09.2004, kiedy odbywała się impreza masowa (koncert) zasięg ponadnormatywnego oddziaływania hałasu sięgał poza obiekt amfiteatru. W rejonie pobliskiej zabudowy strefa ta sięgała w dzień maksymalnie na odległość 35 m poza granice amfiteatru (tj. ok. 90 m od sceny) w kierunku południowym rys. 16. W godzinach nocnych zasięg ten był ok. 50 m większy
Tym samym funkcjonowanie analizowanego kompleksu amfiteatru stanowi źródło ponadnormatywnych oddziaływań akustyczny na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej w odległości niespełna 25 m od granicy amfiteatru (w rejonie ul. Osobnej).


4.2. Park Miejski im. St. Staszica

Badania na terenie Parku miejskiego przeprowadzono w dniu 10 listopada w godzinach 10:00 - 16:00 w dniu powszednim (środa). W tym przypadku ze względu na specyficzne położenie parku - w ścisłym centrum miasta pomiędzy jednymi z najbardziej obciążonymi ruchem ciągami komunikacyjnymi miasta (ul. Ogrodowa i ul. I. Paderewskiego), pomiary akustyczne miały przede wszystkim na celu określenie aktualnego tła akustycznego w rejonie badanego obiektu. Ponadto pomiary te pozwoliły na:

  • określenie wpływu hałasu komunikacyjnego na stan klimatu akustycznego w rejonie zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie terenów chronionych (szpital, zabudowa mieszkaniowa)
  • określenie tzw. warunków brzegowych dla instalacji nagłośnieniowej wykorzystywanej okresowo podczas organizowanych w znajdującej się tu muszli imprez masowych.
  • oszacowanie udziału hałasu komunikacyjnego w sumarycznym oddziaływaniu hałasu ze zlokalizowanych tu źródeł hałasu (muszla w parku miejskim - źródło hałasu krótkookresowego, występujące kilka razy w roku oraz ciągi komunikacyjne - źródło hałasu ciągłego).

Jednocześnie wobec braku obiektywnych możliwości wykonania bezpośrednich pomiarów podczas imprez organizowanych w tym miejscu pomiary te, przy jednoczesny zastosowaniu modelowania numerycznego, pozwoliły na określenie rzeczywistej skali oddziaływania tego obiektu.


4.2.1. Omówienie przebiegu pomiarów
 

Pomiary poziomu tła akustycznego (pomiarowego) generowanego przede wszystkim przez ruch samochodów na otaczających park ciągach komunikacyjnych. Pomiary wykonywano w dniu powszednim w optymalnych warunkach dla przeprowadzenie w pełni reprezentatywnych i wiarygodnych badań tła akustycznego w tym rejonie. Podczas pomiarów akustycznych jednocześnie wykonywano pomiary natężenia i struktury ruchu pojazdów.



WARUNKI WYKONYWANIA POMIARÓW

Warunki meteorologiczne panujące podczas wykonywania pomiarów, tj. w dniu 10.11.2004 r.: zachmurzenie 2/10 do 4/10 (Ac, Ci), wiatr północno - wschodni ok. 1 m/s, temperatura powietrza 5o 7 oC, ciśnienie 1018 hPa, wilgotność względna powietrza 70 - 80 %,



4.2.2. Lokalizacja punktów pomiarowych
 

Do określenia poziomów emisji hałasu ze źródeł zlokalizowanych na zewnątrz na w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Miejskiego wybrano następujące punkty pomiarowe:

  • punkty zlokalizowane na terenie Parku Miejskiego - po stronie wschodniej:
    -6 Przy muszli koncertowej, ok. 10 m od sceny
    -4 W Alejce łączącej ul. Jana Pawła z muszlą, ok. 140m od konstrukcji muszli w pobliżu mini Zoo.
    -5 Przy wejściu na teren Parku od ul. Jana Pawła, ok. 320m od muszli koncertowej.
  • punkty zlokalizowane na terenie Parku Miejskiego oraz w jego pobliżu - po stronie południowej:
    - 1 Przy muszli koncertowej, ok. 20 m od sceny
    - 2 Ok. 75m na południe od muszli w kierunku ul. Ogrodowej
    - 3 Ok. 95m na południe od muszli w kierunku ul. Ogrodowej - 1m od krawędzi jezdni.
    - 7 Ok. 100 m od Parku, na ulicy Spacerowej 1B,
    - 8 Przy budynku szpitala na ul. Ogrodowej, ok. 135m od muszli koncertowej,
    - 9 Przy budynku szpitala, ok. 1m od krawędzi ulicy Ogrodowej, ok. 120 m od muszli koncertowej
  • punkty zlokalizowane w pobliżu - po stronie zachodniej: - 10 Przy stawie, ok. 5m od brzegu oraz ok. 50m od ul. Paderewskiego - 11 Na skraju rzeczki Silnicy, po jej wschodniej stronie. Ok. 150 m od muszli koncertowej.


Szczegółową lokalizację punktów pomiarowych przedstawia rys. 18.

4.2.3. Zestawienie i omówienie wyników pomiarów
 

Szczegółowe wyniki pomiarów we wszystkich punktach analizowanych przekrojów pomiarowych przedstawiono w załączniku nr 2 tabele nr A, B, C, D. Na podstawie przedstawionych w tych tabelach wyników pomiarów akustycznych i stwierdzonych zależności we wszystkich punktach pomiarowych na terenie i pobliżu parku wyznaczono równoważne poziomy dźwięku A w porze dziennego szczytu komunikacyjnego,
Porównanie wyników obliczeń równoważnych poziomów dźwięku dla wszystkich analizowanych punktów przedstawia się następująco (tabela 6).


Tabela 6. Porównanie wyników pomiarów hałasu (Leqt) z obowiązującymi standardami dla terenów chronionych (tj. dla zabudowy mieszkaniowej i zabudowy szpitalnej) na terenie Parku Miejskiego w dniu 10.11.2004 r.



 
Jak wynika z przeprowadzonych pomiarów, hałas komunikacyjny oddziaływujący na teren parku kształtuje się na poziomie od ok. 58 dB - w pobliżu muszli koncertowej do przeszło 75 dB - w pobliżu ul. Ogrodowej. Na terenach podlegających ochronie zmierzony poziom dźwięku dopuszczalny przekraczał dopuszczalne wartości określone w Rozporządzeniu z dnia 29 lipca. Najwyższe wartości wynoszące blisko 70 dB stwierdzono w pobliżu budynku szpitala MSWiA przy ul. Ogrodowej 11. Oznacza to przekroczenie wartości dopuszczalnych o blisko 15 dB, a wartości progowych o prawie 5 dB.


4.2.4. Rozkład przestrzenny zmierzonych i obliczonych wartości równoważnego poziomu dźwięku
 

W oparciu o uzyskane wyniki badań akustycznych i modelowanie numeryczne wykreślono emisyjnę i imisyjną mapę akustyczną, dla aktualnego tła akustycznego oraz dla sytuacji wykorzystania muszli koncertowej podczas organizowanej tu masowej imprezy rozrywkowej. W tym przypadku jak już wcześniej wspomniano skalę oddziaływania tego obiektu określono w sposób teoretyczny, na drodze numerycznego modelowania pola akustycznego. Parametry źródła (nagłośnienia), zostały wcześniej wyskalowane w oparciu o zmierzone wielkości w punktach kontrolnych wokół podobnych, funkcjonujących obiektów (w tym amfiteatru Kadzielnia). Stąd też dokładność niniejszej prognozy szacuje się na ok. 1 - 2 dB. Szczegółowe zestawienie danych wejściowych do obliczeń dotyczących m. innymi przyjętej siatki obliczeniowej, parametrów wszystkich
Na załączonych mapach nr 17 i 18 przedstawiono odpowiednio rozkład przestrzenny równoważnych poziomów dźwięku podczas trwania imprezy masowej - emisja (rys. 17) oraz rozkład przestrzenny równoważnych poziomów dźwięku dla normatywnych czasów 8 najniekorzystniejszych godzin w ciągu dnia - imisja (rys. 18) na terenie i wokół parku oraz dodatkowo aktualny stan klimatu akustycznego na terenie analizowanego parku i w jego najbliższym otoczeniu (szpital) kształtowany głównie oddziaływaniem hałasu komunikacyjnego (rys. 18A).


4.2.5. Przekroczenia wartości dopuszczalnych
 

Uzyskane wyniki badań akustycznych i modelowanie numeryczne posłużyły również do określenia stref przekroczeń wartości dopuszczalnych podczas trwania koncertów w muszli koncertowej (zaznaczono na rys. 18) oraz stanu istniejącego (na rys. !8A). Na mapach tych tej jako granicę maksymalnego zasięgu strefy niekorzystnego oddziaływania hałasu komunikacyjnego z okolicznych ciągów komunikacyjnych przyjęto izolinie (izofony):

Dla emisji hałasu ze źródeł komunikacyjnych:

  • 65 dB(A) - w dzień i 55 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: dla terenów zabudowy mieszkaniowej.
  • 55 dB(A) - w dzień i 50 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: terenów zabudowy szpitalnej i domów opieki (szpital przy ul. Ogrodowej).

Dla emisji hałasu z pozostałych źródeł:

  • 55 dB(A) - w dzień i 45 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (np. rejon ul. Spacerowej).
  • 50 dB(A) - w dzień i 40 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: terenów zabudowy szpitalnej (przy ul. Ogrodowej 11).


Na podstawie wykonanych pomiarów akustycznych oraz symulacji komputerowych można stwierdzić, że w dniu kiedy w muszli koncertowej odbywa się impreza masowa (np. koncert) zasięg oddziaływania hałasu obejmuje znaczną część parku po stronie zachodniej i południowej. Strefa oddziaływania analizowanego obiektu w porze dziennej nie obejmuje jednak rejonu pobliskiej zabudowy mieszkaniowej i terenu szpitala, gdzie dominujący udział w przekroczeniu obowiązujących na tych terenach standardów akustycznych ma hałas komunikacyjny.


4.3. Stadion SSA Korona Kolporter
 

Badania na stadionie przeprowadzono dnia 2 października 2004r. w czasie trwającego meczu piłkarskiego pomiędzy drużynami: Kolportera Korony Kielce a Kujawiakiem Włocławek. Mecz rozpoczął się o godzinie 13:00 a zakończył o godzinie 15:00.
Pomiarów dokonywano w trakcie trwania zawodów oraz podczas 15 minutowej przerwy pomiędzy połowami meczu. Punkty pomiarowe wybrano zarówno na terenie obiektu (trybuny stadionu) jak i na terenach sąsiadujących ze stadionem.
Obiekt, jakim jest stadion piłkarski, emituje hałas ciągły, którego źródłem jest aparatura nagłaśniająca rozmieszczana na terenie obiektu w czasie trwania meczu. Podczas analizowanego meczu użyto wzmacniaczy, których moc wynosiła - 1200 W.

Liczba zamontowanych głośników:

  • 10 szt. o mocy 100 W,
  • 6 szt. o mocy 40 W.

Razem moc wszystkich użytych głośników i wzmacniaczy wynosi 1240 W.
Istotnym źródłem hałasu podczas meczów piłkarskich, zarówno w trakcie trwania gry, jak i po zakończeniu spotkań, są kibice (okrzyki, śpiewy, doping). Często w celu zintensyfikowania dopingu i zamanifestowania poparcia dla "swojej" drużyny używają dodatkowych akcesoriów generujących dźwięk, takich jak np.: bębny, trąbki czy gwizdki. Wpływa to na zwiększenie poziomu hałasu w pobliżu stadionu piłkarskiego i może wpływać niekorzystnie na samopoczucie mieszkańców okolicznej zabudowy.
Pomiarów dokonano w 5 punktach na terenie stadionu (trybuny), zlokalizowanych w 4 profilach, oraz w punktach położonych na terenach położonych w pobliżu obiektu stadionu. Punkty poza obiektem wybrano również w taki sposób, aby określić sposób rozchodzenia się fal dźwiękowych oraz wartość natężenia dźwięku w czterech stronach świata (profilach).
Należy odnotować, że maksymalny poziom emisji dźwięku LAmax zmierzony podczas pomiarów w punkcie referencyjnym (nr 3 - tj, naprzeciw trybuny gł.) wynosił 106,3 dB.


4.3.1. Omówienie przebiegu pomiarów

Pomiary hałasu generowanego podczas zawodów sportowych na obiekcie SSA Kolporter Korona przeprowadzono w dniu 2.10.2004 r. Wybór dnia pomiarów nie był przypadkowy, gdyż w tym dniu rozgrywano mecz piłkarski między drużynami Kolportera Korona i Kujawiaka Włocławek. Był to z jednej strony pierwszy od prawie miesiąca mecz drużyny Gospodarzy rozgrywany przed własną publicznością (więc jak zapowiadała prasa ".... wszyscy kibice byli "zgłodniali" dobrej piłki w Kielcach...") a z drugiej spotkanie "na szczycie" drugiej ligi określane mianem "meczu jesieni" (w którym spotkały się drużyny plasujące się na miejscach 2 i 3 w tabeli II ligi). Tym samym pomiary wykonywane były w optymalnych warunkach dla przeprowadzenia w pełni reprezentatywnych i wiarygodnych badań oddziaływań akustycznych tego rodzaju obiektu.


4.3.1.1. Przebieg zawodów
 

Początek zawodów wyznaczono na godz. 13:00, jednak już na 15 minut przed meczem na trybunach zebrało się ok. 3 tyś widzów (mecz oglądało ok. 5000 widzów). Mecz rozpoczął się punktualnie od "głośnych" akcentów (m. innymi na trybunach głośno skandowano - "KORONA, KORONA...")
Momentami szczególnie istotnymi z uwagi na zwiększony poziom emisji hałasu były następujące fragmenty meczu:
  • 2 minuta - pierwsza groźna akcja Korony
  • 4 minuta - ostry faul na zawodniku Korony (Bednark)
  • 10 minuta - pierwsza tzw. 100 % okazja do strzelenia bramki przez gospodarzy
  • 12 minuta - bramka strzelona przez zespół Korony
  • 17 minuta - brutalny faul na zawodniku gospodarzy (żółta kartka)
  • 20 minuta - dobra akcja gospodarzy
  • 22 minuta - kolejne 2 dobre interwencje bramkarza Korony
  • 25 minuta - zamieszanie pod bramką Kujawiaka strzał i słupek broni gości przed utratą 2 gola
  • 26 minuta - gwizdy na trybunach bo na kolejnym problematycznym spalonym znalazł się zawodnik gospodarzy
  • 36 minuta - bramka zdobyta przez Kujawiaka
  • 42 minuta - b. ładna akcja zespołu Korony
  • godz 13:45 rozpoczyna się 15 minutowa przerwa. W tym czasie: gra muzyka, na trybunach skanduje ok. 50 - cio osobowa grupa kibiców Kujawiaka a na boisku adepci sztuki piłkarskiej szlifują swoje umiejętności.
  • godz. 14:00 rozpoczyna się II połowa meczu
  • 5 minuta - wolny dla Kujawiaka, 35 metrów do bramki Korony
  • 6 minuta - zryw mocno dopingowanej Korony
  • 8 minuta - znów atak Korony
  • 9 minuta - faulowany Pastuszka i żółta kartka dla rywala
  • 21 minuta - na spalonym zawodnik Korony, a w chwilę potem na drugim, kibice nie wytrzymują, długo gwiżdzą i skandują niecenzuralne teksty pod adresem sędziego liniowego
  • 22 minuta - zmiana w Koronie: na boisko wchodzi od wywoływany przez kibiców zawodnik Gołąbek
  • 25 minuta - doping kibiców i...wyraźne ożywienie w grze Korony,
  • 30 minuta - w sektorze kibiców Korony wybuchają stroboskopy i race,
  • 34 minuta - doping kibiców... zryw za zrywem, akcja za akcję,
  • 40 minuta - kolejna składna akcja Korony sytuacja sam na sam z Bramkarzem Kujawiaka
  • 45 minuta - arbiter dolicza 2 minuty, w natarciu Korona
  • 47 minuta - koniec. meczu

4.3.1.2. Warunki wykonywania pomiarów

Warunki meteorologiczne panujące podczas wykonywania pomiarów, tj. w dniu 2.10.2004 r.: zachmurzenie 3/10 do 5/10 (Ac, Sc), wiatr północno - zachodni 1 - 2 m/s, temperatura powietrza 14 16 oC, ciśnienie 1021 hPa, wilgotność względna powietrza 66 - 74 %,

4.3.2. Lokalizacja punktów pomiarowych
 

Do określenia poziomów emisji hałasu na terenie stadionu oraz w bezpośrednim sąsiedztwie badanego obiektu podczas meczu piłkarskiego, jak również poziomu tła akustycznego na terenach w bezpośrednim sąsiedztwie stadionu wybrano następujące punkty pomiarowe:

  • punkty zlokalizowane na terenie stadionu (trybuny) - punkty bazowe, referencyjne: -1 Po stronie zachodniej stadionu
    -2 Po stronie północnej stadionu
    -3, 4 Po stronie wschodniej stadionu
    -5 Po stronie południowej stadionu
     
  • punkty zlokalizowane poza obiektem stadionu od strony zachodniej:
    - 6 Ok. 20m na zachód od ogrodzenia stadionu, na skraju lasu
    -7 Ok. 65m na zachód od ogrodzenia stadionu, w lesie
    -8 Ok. 130m na zachód od ogrodzenia stadionu
     
  • punkty zlokalizowane poza obiektem amfiteatru od strony północnej
    - 9 Przy ul. Szczepaniaka 27, przy bloku, ok. 10m od ogrodzenia stadionu
    - 10 Przy ul. Szczepaniaka 25 (skraj zabudowy, za garażami), ok. 35m od ogrodzenia stadionu
    -11 Przy ul. Szczepaniaka 25, wnętrze zabudowy, ok. 85m od ogrodzenia stadionu
    -12 Przy ul. Petychorskiej 17, ok. 40m od ogrodzenia stadionu
     
  • punkty zlokalizowane poza obiektem stadionu od strony wschodniej:
    -13 5 m od Domu Pomocy Społecznej, ok. 70m od ogrodzenia stadionu
    - 14 Skraj zabudowy jednorodzinnej, przy ul. Żółkiewskiego (na terenie należącym do Domu Pomocy Społecznej) Ok. 50m od ogrodzenia stadionu
    - 18 Skraj zabudowy jednorodzinnej, przy ul. Żółkiewskiego ok. 45 m od ogrodzenia stadionu
    -19 na terenie posesji należącej do Domu Pomocy Społecznej, ok. 70 m od ogrodzenia stadionu
     
  • punkty zlokalizowane poza obiektem stadionu od strony południowej:
    -15 Skrzyżowanie ul. Czarnieckiego z ul. Wybraniecką, ok. 65m od ogrodzenia stadionu
    - 16 ok. 120 m na południe od ogrodzenia obiektu, ul. Czarnieckiego 16
    - 17 ok. 75m na południe od ogrodzenia obiektu, ul.Wybraniecka 47B, pomiar za zabudową.
     

Szczegółową lokalizację punktów pomiarowych przedstawia rys. 20.

4.3.3. Omówienie wyników pomiarów

Szczegółowe wyniki pomiarów we wszystkich punktach analizowanych przekrojów pomiarowych przedstawiono w załączniku nr 2 tabele nr A, B, C, D. Na podstawie przedstawionych w tych tabelach wyników pomiarów akustycznych i stwierdzonych zależności we wszystkich punktach pomiarowych wokół obiektu stadionu Kolporter Korona wyznaczono równoważne poziomy dźwięku A w porze dziennej, oddzielnie dla okresu trwania meczu (Leqt) jak i dla czasu odniesienia (LeqT - dla 8 najniekorzystniejszych godzin w dzień).
Porównanie wyników obliczeń równoważnych poziomów dźwięku dla wszystkich analizowanych punktów przedstawia się następująco (tabela 5).




Jak wynika z przeprowadzonych pomiarów hałas emitowany podczas meczu piłki nożnej w dniu 2 października 2004 r., na terenach podlegających ochronie (tj. najbliższej zabudowy mieszkaniowej przy ul. Szczepaniaka, ul. Petrychorskiej, ul. Żółkiewskiego i ul. Czarnieckiego 6) w wielu miejscach przekraczał dopuszczalne wartości określone w Rozporządzeniu z dnia 29 lipca. Najwyższe przekroczenia wynoszące ok. 8 dB stwierdzono na terenach zabudowy położonych najbliżej badanego stadionu po stronie północnej i wschodniej.
Jeżeli chodzi o wartości progowe, to zostały one przekroczone (o ok. 3 dB) jedynie w punkcie położonym na skraju Domu Opieki przy ul. Żółkiewskiego.
 

4.3.4. Rozkład przestrzenny zmierzonych wartości równoważnego poziomu dźwięku

W oparciu o uzyskane wyniki badań akustycznych i modelowanie numeryczne wykreślono emisyjnę i imisyjną mapę akustyczną. Na mapach tych przedstawiono odpowiednio rozkład przestrzenny równoważnych poziomów dźwięku podczas trwania imprezy masowej, tj. meczu w dniu 2.10.2004 r. - emisja (rys.19) oraz rozkład przestrzenny równoważnych poziomów dźwięku dla normatywnych czasów 8 najniekorzystniejszych godzin w ciągu dnia - imisja (rys. 20) na terenie i wokół stadionu.


4.3.5. Przekroczenia wartości dopuszczalnych
 

Uzyskane wyniki badań akustycznych i modelowanie numeryczne posłużyły również do wykreślenia strefy przekroczeń wartości dopuszczalnych - przedstawiono na mapie (rys. 18). Na mapie tej jako granicę maksymalnego zasięgu strefy niekorzystnego oddziaływania hałasu z obiektu stadionu przyjęto izolinie (izofony):

  • 55 dB(A) - w dzień i 45 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.
  • 50 dB(A) - w dzień i 40 dB(A) - w nocy. Są to dopuszczalne wartości poziomu dźwięku Leq odpowiednio w godzinach dziennych i nocnych: terenów zabudowy szpitalnej i domów opieki (Dom Pomocy Społecznej przy ul. Jana III Sobieskiego)

Na podstawie wykonanych pomiarów akustycznych oraz symulacji komputerowych można stwierdzić, że w dniu 2.10.2004, kiedy odbywała się impreza masowa (mecz piłki nożnej) zasięg ponadnormatywnego oddziaływania hałasu sięgał poza obiekt stadionu. W rejonie pobliskiej zabudowy strefa ta sięgała w dzień maksymalnie na odległość 70 m poza granice stadionu w kierunku wschodnim, 60 m w kierunku północnym i ok. 50 m w kierunku południowym rys. 19 i 20. Warto zwrócić uwagę na relatywnie wyższe wartości zmierzone w podobnej odległości od stadionu w kierunku północnym (wpływ odbić od wysokich budynków ułożonych prostopadle do stadionu) w stosunku do terenów po południowej stronie stadionu (ekranujące działanie niskiej zabudowy jednorodzinnej).
Tym samym funkcjonowanie analizowanego stadionu piłkarskiego stanowi źródło ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej w odległości niespełna 25 m od granicy stadionu (w rejonie ul. Szczepaniaka).


V. MOŻLIWOŚCI OGRANICZENIA HAŁASU EMITOWANEGO W TRAKCIE ODBYWAJĄCYCH SIĘ MASOWYCH IMPREZ ROZRYWKOWYCH LUB SPORTOWYCH


1. Specyfika wymagań w zakresie nagłośnienia tego rodzaju obiektów

Wspólną cechą obiektów będących przedmiotem niniejszej ekspertyzy, tj. stadionu sportowego, amfiteatru i muszli koncertowej jest to, że stanowią istotne źródła emisji hałasu do środowiska. Każdy z tych obiektów ma jednak swoją specyfikę systemu nagłośnieniowego - decydującego o skali i zasięgu tego oddziaływania, związaną z jego przeznaczeniem. Tak więc w przypadku obiektów wykorzystywanych do organizowania koncertów gdzie "produktem" jest muzyka, system nagłośnienia musi przede wszystkim zapewnić aby muzyka ta dotarła do dużej grupy słuchaczy i oprócz ładunku emocjonalnego po prostu "dobrze brzmiała". Natomiast nowoczesne nagłośnienie obiektów sportowych (stadionów) ma do spełnienia kilka, praktycznie równorzędnych zadań: stanowi główny element procedury ratowniczej, służy do przekazu komunikatów dla publiczności oraz do "oprawy dźwiękowej" zawodów i do przekazu "tła muzycznego", reklam i informacji.
Prawidłowa realizacja ww. podstawowych zadań systemów nagłaśniania obiektów na otwartym powietrzu, w tym zapewnienie zrozumienia mowy, zależy od wielu czynników, z których najważniejsze to: hałas otoczenia, kąt pokrycia głośnika (ów), wielkość obiektu, zagospodarowanie obiektu (w tym m. innymi użyte materiały) i otoczenia, odległość od głośnika (ów), krzywa przenoszenia głośnika (ów), pogłos, echo. Z wymienionych elementów:
  • hałas otoczenia powoduje efekt maskowania, a przy poziomie większym od 95 dB(A) praktycznie, niemożność o słuchania komunikatów (oznacza niemożność stosowania systemu głośnikowego!)
  • kąt pokrycia, tj. kąt, w zakresie którego głośnik promieniuje energię dźwiękową, gł. o częstotliwościach w paśmie od 1 kHz do 4 kHz - z reguły im większa objętość obiektu, tym gorsze zrozumienie mowy
  • rodzaj zagospodarowania i użytych materiałów - powierzchnie mocno absorbujące dźwięk mogą powodować utratę wymaganego poziomu dźwięku, natomiast powierzchnie gładkie i twarde powodują powstawanie pogłosu oraz echa
  • odległość głośnika od słuchającego - im bliżej głośnika tym zrozumienie mowy i odbiór muzyki są lepsze
  • pogłos, który powoduje częściowe niezrozumienie (zamazywanie dźwięku). Im dłuższy czas pogłosu, tym zrozumienie jest mniejsze. Długi czas pogłosu może tak rozciągnąć dźwięk, że doprowadzi do zachodzenia wypowiadanych głosek i sylab na siebie, w konsekwencji spowoduje całkowitą utratę zrozumienia mowy. Jest to najczęstszy przypadek, spotykany na źle zaprojektowanych pod względem akustycznym stadionach i halach sportowych, muszlach koncertowych, itp..
  • echo powoduje rozdwojenie głosek, sylab lub nawet nakładanie na siebie całych słów lub sekwencji. Im dłuższe echo, tym czytelność słów jest mniejsza. Może to powodować całkowitą utratę zrozumienia mowy i prawidłowy odbiór muzyki.

Wymienione powyżej czynniki i wymagania warunkujące prawidłowe, w tym zgodne z wymogami bezpieczeństwa, funkcjonowanie sytemu nagłośnienia muszą być brane pod uwagę przy podejmowaniu działań zmierzających do ograniczenia wielkości emisji hałasu z tych obiektów do środowiska. Przykładowo, mając powyższe na uwadze jak się ocenia przeszło 90 % systemów nagłaśniających krajowe obiekty sportowe (stadiony) - wbrew powszechnej opinii osób mieszkających w ich pobliżu, niedomaga pod względem głośności.


2. Ogólna charakterystyka sposobów obniżenia hałasu

Ogólnie sposoby obniżenia hałasu emitowanego w trakcie imprez rozrywkowych można podzielić na dwie kategorie: zmniejszenie hałasu samego źródła oraz ograniczenie propagacji hałasu do środowiska.


2.1. Zmniejszenie hałasu u źródła jego powstawania
 

Obniżenie emisji hałasu do otoczenia realizowane tą drogą można osiągnąć m. innymi poprzez:

  • obniżenie poziomu mocy urządzeń nagłaśniających,
  • odpowiednią ilość i rozmieszczenie głośników,
  • poprawę właściwości akustycznych sceny, widowni, przegród, itp. stanu nawierzchni,
  • skrócenie czasu trwania imprez,
  • wprowadzenie limitu imprez w ciągu roku,
  • wprowadzenie instrumentów represyjnych, prawno-ekonomicznych (wymuszających dotrzymanie uzgodnionych warunków, ograniczeń, itp.)
  • odpowiednie programowanie i planowanie w skali planu ogólnego i planów szczegółowych (na etapie ich tworzenia i uchwalania) mające na celu minimalizację uciążliwości tego rodzaju obiektów (lokalizacja obiektów, właściwy rozdział funkcji terenu, strefy izolacyjne, itp.).

Powyższe sposoby mogą być i są stosowane obecnie i należy je zaliczyć do najbardziej efektywnych, głównie ze względu na niewielkie koszty.
W dalszej części ekspertyzy szczegółowo omówiony przedstawione powyżej sposoby minimalizacji oddziaływań akustycznych dla każdego z analizowanych obiektów.
 

2.2. Ograniczenie hałasu na drodze propagacji do środowiska
 

Drugim sposobem obniżenia uciążliwości hałasu jest ograniczenie jego propagacji w środowisku urbanistycznym Ten sposób obniżenia emisji hałasu do otoczenia jest z realizowany najczęściej. Polega on m. innymi na:

  • Budowie ekrany akustyczne
  • Wprowadzaniu pasów zieleni
  • Zastosowaniu tzw. ekranów urbanistycznych
  • Zastosowaniu okien o podwyższonej izolacyjności akustycznej.


Wyróżnić można tutaj następujące sposoby:
1. Ekrany akustyczne

Ekran akustyczny jest to naturalna lub sztuczna przeszkoda na drodze propagacji fal dźwiękowych między źródłem hałasu a punktem odbioru zlokalizowanym w obszarze chronionym. Podstawowym zadaniem ekranu jest wytworzenie cienia akustycznego, tj. obszaru, do którego nie docierają bezpośrednio fale akustyczne, emitowane przez źródło hałasu. Istota działania ekranu polega na wykorzystaniu szeregu zjawisk fizycznych takich jak: odbicie, pochłanianie oraz ugięcie fali na krawędzi. Ugięcie fali na krawędzi ekranu powoduje zmniejszenie efektywności ekranowania w obszarze cienia.
Wielkością, która określa skuteczność ekranowania jest efektywność akustyczna ekranu. Jest to różnica poziomu hałasu w punkcie obserwacji przed oraz po wprowadzeniu ekranu. Efektywność akustyczna ekranu zależy od wielu czynników takich jak:

  • położenie ekranu względem źródła hałasu,
  • położenie punktu obserwacji,
  • wysokości ekranu,
  • długości ekranu,
  • rodzaju hałasu generowanego m. innymi podczas imprez masowych.


Efektywność ekranowania zależy od poprawności doboru cech geometrycznych ekranu (lokalizacja ekranu, wysokość) oraz od typu i rodzaju materiału, z jakiego został wykonany. Przy odległości ekranu od źródła równej 1,5 m i wysokości ekranu 2 m uzyskany spadek poziomu DL za ekranem waha się w granicach 20 dB w zależności od współczynnika pochłaniania (ryc. 5.1).

 

Ryc. 5.1. Tłumienie dźwięku L przez ekran w funkcji odległości x punktu pomiarowego i współczynnika pochłaniania ekranu




Można przyjąć, iż warunkiem koniecznym do tego, by ekran stał się rzeczywistą ochroną przed hałasem jest znalezienie się odbiorcy w obszarze cienia akustycznego,
Z drugiej strony należy zauważyć, iż warunek ten nie jest wystarczający. Im głębiej w cieniu akustycznym zlokalizuje się odbiorca hałasu, tym kąt załamania fal akustycznych na krawędzi ekranu będzie większy, a więc także większy stopień obniżenia poziomu hałasu (ryc.5.2).


 

Ryc. 5.2 Rozkład cienia akustycznego



W praktyce spotyka się najczęściej ekrany:

  • wysokie o wysokości ok 7 [m]. Efektywność akustyczna takich ekranów w optymalnych warunkach urbanistycznych może wynosić do 20dB. Najczęściej wynosi ona ok. 12 - 15dB. Ekrany takie stosuje się najczęściej do ochrony budynków wielokondygnacyjnych. Na wyższych kondygnacjach skuteczność ekranów znacznie spada. Wiąże się to z tym, że najwyższe kondygnacje znajdują się już na granicy cienia akustycznego. Bardzo istotnym czynnikiem przy ochronie budynków wielokondygnacyjnych jest długość ekranu.
  • średnie o wysokości ok 5 [m]. Efektywność akustyczna takich ekranów nie przekracza 15 dB. W praktyce wynosi ona ok. 8 - 12dB. Ekrany takie doskonale chronią budynki o 2 lub 3 kondygnacjach. W celu poprawy efektywności akustycznej takich ekranów na wyższych kondygnacjach często buduje się je jako odgięte w stronę jezdni (lub innego źródła hałasu),
  • niskie o wysokości ok. 3.5 [m]. Nadają się one do ochrony przed hałasem terenów rekreacyjnych (takich jak parki, place zabaw itp.). W tych przypadkach ich efektywność dochodzi do 8dB.
  • bardzo niskie o wysokości ok. 1[m]. Służą one do ochrony przed hałasem pochodzącym od pojazdów szynowych. Skuteczność ich wynosi ok. 4 dB.

Ekrany akustyczne powinny charakteryzować się także pewną dżwiękoizolacyjnością. Powinna być ona wyższa od wymaganej efektywności akustycznej ekranu o ponad 6dB. W praktyce stosuje się najczęściej ekrany o izolacyjności ok 20dB. Warunek ten nie jest w praktyce trudny do spełnienia.
W przypadku stosowania ekranów akustycznych po obu stronach drogi (lub innego źródła) fale akustyczne odbijając się od ekranów powodują zwiększenie poziomu hałasu w punkcie jego położenia. Wzrost ten zwykle wynosi od 2 - 5dB. Zjawisko to powoduje zmniejszenie efektywności ekranów. Można temu zapobiegać stosując ekrany odgięte lub eliptyczne. Innym sposobem jest pokrycie ekranu od strony źródła materiałem dźwiękochłonnym.
Projektowanie ekranów akustycznych stosowanych w otoczeniu tras komunikacyjnych, amfiteatrów, muszli koncertowy, stadionów, itp. wymaga kompleksowego podejścia. Na złożoność tego zagadnienia składa się różnorodność czynników wpływających na charakter i typ zastosowanego rozwiązania. Czynniki te wynikają z faktu, że ekran akustyczny w większości wymienionych miejsc oprócz funkcji przeciwhałasowej stanowi także istotny element architektoniczny, który może zaburzać lub uatrakcyjniać otaczające go środowisko.
W obszarach o niewielkim stopniu zurbanizowania (tzn. gdy jest odpowiednia ilość miejsca) można stosować jako ekrany akustyczne skarpy, nasypy lub mury oporowe. W przypadku obszarów o zabudowie niskiej, głównie jednorodzinnej, stosuje się najczęściej układy segmentowe, proste w wykonaniu i montażu, oraz nie wymagające częstej konserwacji. Stosuje się tutaj konstrukcje donicowe, skrzyniowe lub koszowe, składające się z układanych w formie stosu, powtarzalnych elementów. Po wypełnieniu ziemią i obsadzeniu roślinnością, w sposób zadowalający spełniają rolę ochronną i równocześnie spełniają funkcję dekoracyjną. Układy takie mogą być wykorzystane głównie z powodu wymaganej niewielkiej długości ekranu, wynikającej z charakteru niskiej zabudowy. W przypadku gęstej i wysokiej zabudowy ekrany akustyczne powinny być odpowiednio wysokie. Zwykle warunek ten bywa w sprzeczności z warunkiem dostatecznego oświetlenia budynku chronionego. Z tych powodów zaleca się stosowanie w tych przypadkach ekranów szklanych lub ekranów z przeźroczystych tworzyw sztucznych.

2. Pasy zieleni

Stosowanie pasów zieleni jest mało efektywne z akustycznego punktu widzenia, jednak z wielu innych względów stosuje się takie pasy. Należy jednak dodać, iż pas zieleni jest najskuteczniejszy, gdy pierwsze pasmo (o szerokości ok.50m) jest gęste, wówczas można przyjąć jednostkowe tłumienie od 0.15 do 0.4dB/m. Gdy pierwsze pasmo jest jednak rzadkie wówczas jednostkowe tłumienie spada do 0.01-0.15dB/m i rośnie niewiele ze zwiększaniem szerokości pasa zieleni. Przy czym znacznie większe tłumienie hałasu przez zieleń jest w zakresie średnich i wysokich częstotliwości. Utrata liści powoduje zmniejszenie tłumienia dźwięku nawet o 60%.
Z badań doświadczalnych wynika, że zieleń może stanowić skuteczny element tłumienia hałasu tylko wtedy, jeśli stosowana jest w zwartych, gęstych skupiskach na dość dużych obszarach, tworzących pasy szerokości, co najmniej kilkunastu metrów, najlepiej kilka pasów oddzielonych przestrzenią powietrzną, zamiast jednego ( tej samej szerokości).
Z powyższych rozważań wynika, iż zastosowanie pasa zieleni wymaga dużo wolnej przestrzeni, a więc możliwe jest na ogół poza częściami centralnych części miast, także i ze względów bezpieczeństwa. Bowiem o skuteczności pasa zieleni decyduje niska gęsta zieleń, która z kolei ogranicza widoczność istotną zwłaszcza w przypadku źródeł komunikacyjnych (szczególnie np. w rejonie skrzyżowań.).
Z tych względów praktycznie pasy zieleni stosuje się najczęściej przy obwodnicach, trasach szybkiego ruchu, a więc całkowicie poza miastem.

3. Naturalne ekrany urbanistyczne
Ekrany takie /podobnie jak i sztuczne/ podzielić można na:

  • dźwiękochłonno-rozpraszające (elementy budowlane o małych wymiarach oraz zieleń),
  • elementy ekranujące (odbijające lub dźwiękochłonno-izolacyjne - wąwozy, jary, wzgórza, wykopy, nasypy),
  • elementy dźwiękochłonno-odbijająco- izolacyjne (np. nasypy pokryte zielenią).


Elementy rozpraszające powodują złagodzenie subiektywnego odczucia uciążliwości hałasu, nie powodując jego obniżenia. Pozostałe elementy ekranujące mają podobną skuteczność jak ekrany sztuczne ( przy zachowaniu podobnej wysokości i odległości od źródła hałasu). Rolę ekranu mogą spełniać elementy urbanistyczne, stanowiące równocześnie fragment struktury zagospodarowania terenu. Elementami takimi mogą być np. odpowiednio wysokie magazyny, garaże, pawilony handlowe i usługowe. Często jednak np., garaże projektowane są bez uwzględniania tej ważnej ich funkcji. Wysokość garażu (lub innego obiektu) powinna być na tyle duża, by uzyskać pożądaną skuteczność. Ponieważ wysokość ekranu akustycznego hałasu drogowego jest przeważnie nie mniejsza niż 4m, zespoły garaży, by zachować taką wysokość, powinny być na ogół dwukondygnacyjne. Przy projektowaniu garaży (lub innych obiektów - magazynów, hurtowni itp) pełniących także funkcję ekranów akustycznych należy przeprowadzić dokładne obliczenia przewidywanych efektów. Należy, bowiem pamiętać, iż ekran jest elementem mniej lub bardziej odbijającym dźwięk, co powoduje wzrost hałasu przed nim (jak już wspomniano wzrost ten wynosi 2-5dB), a więc z jednej strony polepszenie z drugiej zaś pogorszenie klimatu akustycznego. W częściach centralnych miast rolę ekranów akustycznych pełnić mogą różnego rodzaju pawilony usługowe i handlowe itp. Stosowanie ww. ekranów "urbanistycznych" jest to szczególnie istotne w przypadku projektowania nowych osiedli, czy tras w ich pobliżu. Wówczas można uzyskać relatywnie duży efekt praktycznie bez dodatkowych nakładów inwestycyjnych. Należy bowiem pamiętać, iż ekrany akustyczne są bardzo drogie (całkowity koszt 1m2 waha się od 800 do 2000 zł, stan na koniec 2003 r.).


3. Charakterystyka sposobów obniżenia hałasu z poszczególnych obiektów

3.1. Amfiteatr Kadzielnia

3.1.1. Określenie wytycznych projektowych i możliwych przedsięwzięć organizacyjnych

3.1.1.1. Budowa ekranu akustycznego
 

W przypadku budowy zainstalowania ekranów dźwiękochłonnych, powinny one być umiejscowione na drodze propagacji dźwięku, czyli pomiędzy widownią a zabudową mieszkaniową przy ulicy Osobnej, którą należy odizolować w ten sposób od wpływu hałasu generowanego przez amfiteatr.
Należy je tak usytuować aby nie utrudniały przemieszczania się ludzi wzdłuż istniejących przejść, co wymusza ustawianie ich w tych miejscach "na zakładkę". Ich wysokość nie powinna być mniejsza od dwóch metrów
Ekrany powinny być również tak dobrane aby harmonizowały swoim wyglądem z otoczeniem. Zaproponowano wykonanie ekranów akustycznych po stronie zachodniej i południowej. Ze względu na konieczność komunikacji (głownie przejścia dla pieszych i dojścia do sektorów) ekrany podzielone zostały na segmenty (licząc od strony południowej) o długościach podanych w tabeli 7.


Tabela 7. Zaproponowane długości ekranów akustycznych


 


Ekrany miałyby wysokość min. 2 - 3 po stronie południowej oraz min. 3 - 4 m po stronie zachodniej. Wykonanie ekranów wyższych wpłynęłoby zasadniczo na cenę wykonania ekranów, nie wpłynęłoby jednak na zwiększenie ich skuteczności, gdyż ekrany składają się ze stosunkowo krótkich segmentów. Rozmieszczenie ekranów akustycznych przedstawione jest na ryc. 5.3. Skuteczność takich ekranów akustycznych generalnie nie przekroczy wartości 8 - 9 dB. Jednak w przypadku najbliżej położonych budynków jednorodzinnych przy ul. Osobnej będzie to wielkość w pełni wystarczająca do zapewnienia odpowiednich standardów akustycznych - w przypadku większości koncertów nawet w godzinach nocnych. Jednak ze względu na mniejszą skuteczność ekranów w zakresie niskich częstotliwości celowe będzie zastosowanie na ich górnej krawędzi tzw. dyfraktorów (nakładek na ekrany akustyczne zwiększających ich skuteczność o ok. 3 dB).
Cień akustyczny dla ekranów o wysokości 2 - 4 m obejmie wszystkie kondygnacje tych budynków Ekrany akustyczne o takiej wysokości po stronie zachodniej uspokoją tereny rekreacyjne wokół ww. budynków i poprawią warunki mieszkania, nauki a nawet rekreacji.


DOBÓR EKRANU

Generalnie ekran powinien być zlokalizowany maksymalnie blisko źródła hałasu lub maksymalnie blisko obiektu chronionego. W analizowanym przypadku amfiteatru proponuje się zastosowanie pierwszego rozwiązania, które jako najlepsze jest najczęściej stosowane.
Istnieje wiele rodzajów ekranów w analizowanym przypadku można np. zastosować ekrany akustyczne dźwiękochłonne typu Diffuser -jednej z małopolskich firmy, których zaletą jest to, że można je stosować nawet na terenach "bogatych" w uzbrojenie terenu.
Jest to ekran zbudowany z polietylenowych paneli o izolacyjności akustycznej > 28 dB oraz charakteryzujący się współczynnikiem pochłaniania = 0,26. Indywidualnie projektowana stalowa konstrukcja nośna jest ocynkowana (słupy o kształcie dwuteowym, posadowione na stopach fundamentowych). Zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta, w typowym projekcie ekranu wykonanego z paneli DIFFUSER przyjęto założenie, że ekran zestawiony jest z powtarzalnych segmentów o module 4,04 m. Każdy segment składa się ze słupa nośnego (stalowy dwuteownik HEB 160) i z wypełnienia panelami polietylenowymi o wymiarach 0,965 x 0,965 x 0,20 m, umocowanymi na ruszcie z rur stalowych, ocynkowanych o przekroju kwadratowym 70 x 70 x 6,3 mm. Ruszt stalowy nie jest widoczny, bowiem ukryty jest we wpustach paneli polietylenowych. Do słupków rusztu od wewnątrz, w przeciwległych narożnikach przekroju 70 x 70 x 6 mm przyspawane są po dwa bolce f 10 u góry i u dołu słupka, które są dopasowane do otworów w poziomych elementach rusztu. Takie rozwiązanie pozwala na składanie rusztu w czasie montażu ekranu na budowie - przez kolejne układanie elementów rusztu i paneli wypełniających.
W zależności od typu kasety ścianki osłonowe wykonywane są z blachy ocynkowanej w dowolnie wybranym kolorze i wzorze.

ORIENTACYJNY KOSZT ZASTOSOWANEGO ROZWIĄZANIA

Jak się wstępnie szacuje koszt realizacji ekranów wynosi przykładowo w przypadku zastosowania wymienionego powyżej typu ekranów wyniesie min. 144 800 zł. (przy cenie 1 mb wynoszącej ok. 600 zł).

 




3.1.1.2. Budowa zadaszenia sceny
 

W przypadku realizacji projektu budowy zadaszenia sceny należy tak dobrać właściwości materiałów zastosowanych do jej budowy, aby energia akustyczna która emitowana jest podczas imprez odbywających się na terenie amfiteatru była w odpowiedni sposób zarówno ukierunkowana jak i pochłaniana. Korzystnie pod tym względem należy ocenić istniejącą koncepcję przebudowy, rozbudowy i modernizacji Amfiteatru
Jeżeli projekt zadaszenia uwzględniałby wybudowanie ściany w miejscu usytuowania zaproponowanym w koncepcji można byłoby użyć tej ściany jako ekranu i odpowiednio ja do tego zadania przystosować używając odpowiednich materiałów.
Istnieje jednak zagrożenie związane z faktem występowania na terenie otaczającym obiekt wielokrotnych odbić, tak że amfiteatr nawet po wprowadzeniu elementu zadaszenia dalej będzie źródłem hałasu dla otaczających go zabudowań. Co za tym idzie samo zadaszenie nie wykluczy do końca zagrożeń akustycznych.
Poniżej pokazano wybrane, możliwe do zastosowania w przypadku amfiteatru Kadzielnia, tańsze przykłady zadaszeń sceny amfiteatrów na wolnym powietrzu (można je również zastosować w przypadku muszli koncertowej w Parku miejskim) - ryc. 5.4 p ryc. 5.5..

 

Ryc. 5.4. Widoki estrad z zadaszeniami kierującymi dźwięk : a), b) przykłady


 

Ryc. 5.5. Widok zadaszenia Opery Leśnej w Sopocie



Dla dużych sal koncertowych jedynym akceptowalnym rozwiązaniem jest zastosowanie systemu modułowego, pozwalającego na osiągnięcie właściwego pokrycia dźwiękiem całej widowni.

3.1.2. Wytyczne dla organizatorów imprez (akustyków)




Tabela 8. Wytyczne dla organizatorów imprez (akustyków) dla trzech wariantów wyciszenia obiektu


3.2. Muszla koncertowa w Parku miejskim

3.2.1. Określenie wytycznych projektowych i możliwych przedsięwzięć organizacyjnych

3.2.1.1. Analiza zasadności i możliwości zlokalizowania w otoczeniu źródeł hałasu ekranów dźwiękochłonnych wraz z propozycją ich lokalizacji i określeniem podstawowych ich parametrów
 

W przypadku analizowanego obiektu, w celu zarówno zmniejszenia wpływu hałasu generowanego przez zespoły występujące w muszli koncertowej, jak i odizolowanie Parku miejskiego od bardzo uciążliwych ciągów komunikacyjnych (gł. ul. Ogrodowej) najbardziej optymalnym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie ekranów akustycznych. Powinny one znajdować się na drodze fal emitowanych przez obiekt. W takim wypadku zalecana była by budowa ekranów wzdłuż ulicy Ogrodowej
Najlepszym rozwiązaniem było by usytuowanie ekranów od początku wyżej wymienionej ulicy - tj. od fragmentu położonego możliwie najbliżej skrzyżowania z ul. Paderewskiego, aż do miejsca gdzie ulica delikatnie skręca w lewo kierując się do ulicy Jana Pawła II. (ryc. 5.6).
Ekrany powinny być również tak dobrane aby harmonizowały swoim wyglądem z otoczeniem. Ze względu na konieczność komunikacji (głownie do przejść dla pieszych i dojścia do przystanków) ekrany podzielone zostały na segmenty (licząc od strony południowej) o łącznej długości wynoszącej ok. 220 - 250 m (w zależności o kształtu o ilości zakładek).
Wysokość ekranów nie powinna być mniejsza od 2m w miejscach usytuowania przydrożnych drzew. Natomiast na otwartej przestrzeni nie ograniczonej drzewami wysokość powinna być nie mniejsza od 2,5 m. Ekrany powinny być również tak dobrane aby nie kolidowały swoim wyglądem z otoczeniem jaki jest park miejski.
Skuteczność takich ekranów akustycznych nie przekroczy wartości 8 - 10 dB. W przypadku najbliżej położonych budynków jednorodzinnych przy ul. Spacerowej będzie to wielkość w pełni wystarczająca do zapewnienia odpowiednich standardów akustycznych - w przypadku większości koncertów nawet w godzinach nocnych. Jednak w celu zapewnienia wymaganego standardu akustycznego w obiekcie szpitala przy ul. Ogrodowej 11 konieczna będzie budowa dodatkowego dźwiękochłonnego ekranu akustycznego biegnącego miedzy ul. Ogrodową (możliwie najbliżej jezdni) a budynkiem szpitala o wysokości min. 4 m. W celu zwiększenia jego skuteczności zaleca się zastosowanie na jego górnej krawędzi tzw. dyfraktorów (nakładek na ekrany akustyczne zwiększających ich skuteczność o ok. 3 dB). Cień akustyczny dla ekranu o wysokości min. 4 m obejmie wszystkie kondygnacje tego budynku. Ekrany akustyczne o podanych parametrach umieszczone po północnej stronie ul. Ogrodowej radykalnie uspokoją tereny rekreacyjne Parku miejskiego i poprawią warunki wypoczynku i rekreacji oraz bezpieczeństwa.


3.2.1.2. Dobór ekranu

Generalnie ekran powinien być zlokalizowany maksymalnie blisko źródła hałasu lub maksymalnie blisko obiektu chronionego. W analizowanym przypadku muszli koncertowej proponuje się zastosowanie pierwszego rozwiązania, które jako najlepsze jest najczęściej stosowane.
Z tego powodu, jak również z uwagi na fakt że ekran będzie miał zmienną wysokość należało by wybrać rozwiązania polegające na wykorzystaniu dźwiękochłonnych gazonów. Ekrany o takiej budowie umożliwiają obsadzenie ich ścian roślinami co umożliwia wkomponowanie ich w obszary zielone. Wymiary paneli wynoszą przeważnie 660mm 460mm 300mm. Konstrukcja ekranu - zależności od wysokości i konkretnego ekranu przeciwhałasowego powinno oparta o odpowiednie słupy usztywniające. Poszczególne gazony łączone są na sucho. Izolacyjność akustyczna - Izolacyjność od dźwięków powietrznych badana metodą PN-B-02154-05: 1983 powinna być nie mniejsza niż 30 dB. Wartość ta w praktycznych rozwiązaniach będzie się zawierać pomiędzy 15 a 20 dB. Koszt realizacji takiego ekranu nie powinien przekroczyć kwoty 200 - 300 zł/m2 ekranu.


 


3.2.2. Wytyczne dla organizatorów imprez (akustyków)
 



3.3. Obiekt sportowy KS Błękitni na przykładzie stadionu SSA Korona Kolporter

3.3.1. Określenie wytycznych projektowych i możliwych przedsięwzięć organizacyjnych
 

W przypadku analizowanego obiektu, w celu zmniejszenia wpływu hałasu generowanego podczas zawodów sportowych (mecze piłkarskie) rozgrywanych na stadionie najbardziej optymalnym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie ekranów akustycznych. Powinny one znajdować się na drodze fal emitowanych przez obiekt jak najbliżej, stadionu aby zwiększyć ich skuteczność. Przy takim umiejscowieniu zwiększa się efektywny obszar cienia akustycznego jaki rzuca ekran. Takie rozwiązanie umożliwia również zastosowanie niższych ekranów w stosunku do ekranów umieszczonych dalej od stadionu, dających ten sam efekt zmniejszenia hałasu. Ekrany powinny być zainstalowane po tych stronach stadionu za którymi znajdują się zabudowania mieszkalne (strony północna, wschodnia i południowa. Najlepszym rozwiązaniem (choć nie najtańszym) jest wzniesienie ekranu na całej długości "korony" stadionu tak "zasłaniały" obiekt od strony zabudowań. Wysokość ekranów powinna być dobrana odpowiednio do wysokości trybun stadionu. Dobrym rozwiązaniem może byś zintegrowanie ekranów z ogrodzeniem stadionu, w takim przypadku ekrany powinny być wykonane z trwałych elementów, które będą stanowiły przeszkodę trudna do przebycia.


 



 

3.3.2. Wytyczne dla organizatorów imprez (akustyków):
Jak już wcześniej wspomniano system nagłośnieniowy stadionu powinien uwzględniać następujące funkcje:
 

  • nadawanie komunikatów i komend bezpieczeństwa,
  • nadawanie komunikatów dla publiczności, tło muzyczne, reklamy, ito
  • inne specyficzne wymogi (np. w zakresie ochrony przed hałasem).


Realizacja ww. funkcji wymaga aby system nagłośnieniowy przenosił następujący zakres częstotliwości: główny system nagłośnienia obiektu pasmo przenoszenia: dla całkowitego systemu 200Hz - 6kHz, +/-3dB (charakterystyka płaska), drogi, przejścia, wyjścia z obiektu itp. pasmo przenoszenia: (dla całkowitego systemu, tylko mowa) 300Hz - 6kHz, +/-3dB (charakterystyka płaska)
Nagłośnienie musi ponadto zapewnić zrozumiałość mowy. Stąd też system powinien być zaprojektowany tak, aby uzyskać zrozumiałość mowy w warunkach istniejącego hałasu, na poziomie nie mniejszym niż 0,5 STI.
System powinien zapewnić zastępujący poziom ciśnienia i obszar pokrycia energią dźwiękową: poziom ciśnienia (SPL): 6 dB powyżej L10 , dla 95% powierzchni dostępnej dla publiczności, pokrycie dźwiękiem 95% powierzchni dostępnej dla publiczności, z równomiernością nie gorszą niż 9dB, mierzona w zakresie oktawy o częstotliwości środkowej 4kHZ
System dźwiękowy powinien być podzielony na strefy, w celu selektywnego przekazu informacji do wydzielonych obszarów. System powinien działać wg "drabiny priorytetów", określającej kolejność dostępu do systemu dla zarządu klubu (stadionu), ochrony i policji.

VI. PODSUMOWANIE I WNIOSKI
 

  • Przedmiotem niniejszego opracowania jest "Ekspertyza uciążliwości akustycznej w trakcie odbywających się masowych imprez rozrywkowych w Kielcach w amfiteatrze "Kadzielnia", muszli koncertowej w Parku Miejskim im. Stanisława Staszica i w obiektach sportowych Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji (dawniej obiekty KS "Błękitni") oraz ekspertyza możliwości ograniczenia hałasu emitowanego w trakcie odbywających się masowych imprez rozrywkowych w Kielcach w amfiteatrze "Kadzielnia" i muszli koncertowej w Parku Miejskim im. Stanisława Staszica".
  • Obiektami objętymi niniejszą analizą akustyczną są:
    • Amfiteatr Kadzielnia, z liczbą ok. 5000 miejsc na widowni, zbudowany na terenie rezerwatu przyrody nieożywionej i leżący praktycznie w centrum miasta, w pasie wzniesień zwanym Pasmem Kadzielniańskim. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa to domki jednorodzinne przy ul. Osobnej - ok. 30 m od południowego ogrodzenia rezerwatu i oddzielone gęstym pasem zieleni - drzew i krzewów. Analizowany amfiteatr zbudowano wykorzystując naturalne ukształtowanie terenu i jest on jednym z najatrakcyjniejszych terenów rekreacyjnych miasta. Usytuowany jest on jednak w zasięgu oddziaływania hałasu drogowego generowanego przez otaczające go ciągi komunikacyjne, ul. Krakowską oraz linię kolejową. Wpływa to znacznie na podniesienie wartości lokalnego tła akustycznego.
    • Park Miejski im. St. Staszica wraz z wybudowaną w jego zachodniej części muszlą koncertową o konstrukcji metalowo-drewnianej, zlokalizowany w samym centrum Kielc i w sąsiedztwie ulic o najwyższym poziomie hałasu: Ogrodowej i Paderewskiego. Tereny otaczające Park scharakteryzować można jako zwartą zabudowę mieszkaniową z koncentracją obiektów administracyjnych, handlowych i usługowych. Na obszarach otaczających Park od strony południowej znajdują się działki zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dodatkowo przy ul. Ogrodowej - po drugiej stronie Parku znajduje się Szpital Zarządu Służby Zdrowia MSW.
    • Stadion piłkarski SSA Korona Kolporter, zlokalizowany w południowej części miasta, przy ul. Szczepaniaka, w dzielnicy Baranówek. Obiekt znajduje się w pobliżu dużych kompleksów zielonych oraz terenów rekreacyjnych (np. Park Baranowski), jak również znajduje się w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej. Składają się na nią domki jednorodzinne po stronie południowej w odległości ok. 20 m od ogrodzenia stadionu, przy ulicach Czarnieckiego i Wybranieckiej, oraz bloki mieszkalne po stronie północnej obiektu, z których najbliższy oddalony jest od stadionu o ok. 15m.
  • Terenami podlegającymi ochronie zlokalizowanymi w pobliżu analizowanych obiektów są:
    • w przypadku amfiteatru- tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami oraz tereny związane z wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży. Wartości dopuszczalne poziomu dźwięku wynoszą, dla zabudowy jednorodzinnej - 55 dB w porze dnia, (tj przedział czasu odniesienia równy ośmiu najmniej korzystnym godzinom między godzinami 6.00 a 22.00) oraz 45 dB w porze nocy (tj. przedział czasu odniesienia równy jednej najmniej korzystnej godzinie między godzinami 22.00 a 6.00), natomiast dla terenów związanych z pobytem dzieci i młodzieży - 50 dB w porze dnia i 40 dB w porze nocy. Wartości progowe hałasu dla omawianego terenu wynoszą odpowiednio: 67 dB w porze dnia oraz 57 dB w porze nocy, dla terenów zabudowy i 60 dB w porze dnia i 50 dB w porze nocy dla terenów związanych z pobytem dzieci i młodzieży.
    • w przypadku Parku Miejskiego - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi oraz tereny w strefie śródmiejskiej ze zwartą zabudową mieszkaniową i koncentracją obiektów administracyjnych, handlowych i usługowych, dla których wartości dopuszczalne w porze dnia wynoszą 55 dB, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom) i w porze nocy - 45 dB tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie). Terenem chronionym znajdującym się w pobliżu Parku jest również Szpital MSW, dla którego wartości dopuszczalne wynoszą odpowiednio 50 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom) oraz 40 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie). Wartości progowe hałasu dla omawianych obszarów wynoszą odpowiednio: dla terenów szpitali - 60 dB w porze dnia oraz 50 dB w porze nocy, dla terenów zabudowy mieszkaniowej - 67 dB w porze dnia oraz 57 dB w porze nocy.
    • w przypadku stadionu - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami rzemieślniczymi oraz tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, dla których wartości dopuszczalne w porze dnia wynoszą 55 dB, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom) i w porze nocy - 45 dB tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie). Wartości dopuszczalne dla tego obszaru wynoszą odpowiednio 50 dB w porze dnia, tj. w godz. 6.00-22.00 (przy czasie odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom) oraz 40 dB w porze nocy tj. w godz. 22.00-6.00 (przy czasie odniesienia równym 1 najmniej korzystnej godzinie). Wartości progowe hałasu dla omawianego terenu wynoszą odpowiednio: 67 dB w porze dnia oraz 57 dB w porze nocy, dla terenów zabudowy i 60 dB w porze dnia i 50 dB w porze nocy dla terenów zabudowy szpitalnej i domów opieki.
  • Na podstawie wykonanych pomiarów akustycznych oraz symulacji komputerowych można stwierdzić, że:
    • W dniu 18.09.2004r., kiedy na terenie amfiteatru Kadzielnia odbywał się koncert zespołów Łzy i Leszcze, stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych poziomów określonych w Rozporządzeniu z dnia 29 lipca, na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej, przy ul. Osobnej 6. W porze dziennej (godz. 6:00 - 22:00) przekroczenia występowały tylko w punkcie położonym w pobliżu granicy działki (pkt.8) i wynosiły ok. 1,4 dB, W porze nocnej (godz. 22:00 - 6:00) przekroczenia wystąpiły zarówno w pobliżu budynku mieszkalnego (pkt. 9) jak i punktu na granicy działki (pkt. 8). Wyniosły odpowiednio: ok. 9 dB w pobliżu budynku mieszkalnego i ok. 11,4 dB w pobliżu granicy działki dla normatywnego czasu odniesienia 8 najniekorzystniejszych godzin w ciągu dnia. Należy również zaznaczyć, że mierzone wartości poziomu dźwięku LeqT w pobliżu najbliższej zabudowy mieszkaniowej przy ul. Osobnej 6 były o ok. 0,5 - 3 dB(A) niższe od wartości zmierzonych podczas koncertów w dniach 7 i 8 czerwca 2002r. w amfiteatrze Kadzielnia.
    • Zmierzony poziom hałasu komunikacyjnego oddziaływującego na teren parku w dzień powszedni kształtuje się przeciętnie w okresie szczytu komunikacyjnego na poziomie od ok. 58 dB - w pobliżu muszli koncertowej do przeszło 75 dB - w pobliżu ul. Ogrodowej i przekracza dopuszczalne wartości określone w Rozporządzeniu z dnia 29 lipca. Przekroczenia wartości dopuszczalnych nastąpiły m.in. w pobliżu budynku Szpitala MSW przy ul. Ogrodowej i wyniosły ok. 15 dB, zaś wartości progowych - ok. 5 dB. Na podstawie wykonanych pomiarów akustycznych w Parku Miejskim oraz symulacji komputerowych stwierdzono, że w dniu, kiedy w muszli koncertowej odbywa się impreza masowa (np. koncert) zasięg oddziaływania hałasu obejmuje znaczną część parku po stronie zachodniej i południowej. Strefa oddziaływania analizowanego obiektu w porze dziennej nie obejmuje jednak rejonu pobliskiej zabudowy mieszkaniowej i terenu szpitala, gdzie dominujący udział w przekroczeniu obowiązujących na tych terenach standardów akustycznych ma hałas komuni
      kacyjny.
    • stadion piłkarski Kolporter Korona, w czasie odbywających się na jego terenie imprez sportowych, stanowi źródło ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych na terenach przyległych. W rejonie pobliskiej zabudowy strefa ta sięgała w dzień maksymalnie na odległość 70 m poza granice stadionu w kierunku wschodnim, 60 m w kierunku północnym i ok. 50 m w kierunku południowym. W czasie meczu w dniu 2.10.2004r. hałas na terenach sąsiadujących ze stadionem i podlegających ochronie przekraczał dopuszczalne wartości poziomu dźwięku określone w Rozporządzeniu z dnia 29 lipca. Najwyższe przekroczenia wynoszące ok. 8 dB stwierdzono na terenach zabudowy położonych najbliżej badanego stadionu po stronie północnej i wschodniej. Wartości progowe zostały przekroczone (o ok. 3 dB) jedynie w punkcie położonym na skraju Domu Opieki przy ul. Żółkiewskiego (pkt 14).
  • Funkcjonowanie wszystkich trzech analizowanych obiektów stanowi źródło ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych na terenach najbliższej zabudowy, a uzyskane wyniki wskazują na konieczność podjęcia działań zmierzających do poprawy stanu klimatu akustycznego w ich sąsiedztwie.
  • Istnieje szereg sposobów zminimalizowania negatywnego wpływu omawianych obiektów na tereny sąsiednie, w przypadku analizowanych obiektów można np. zastosować rekomendowane przez autorów niniejszej ekspertyzy następujące rozwiązania:
    • AMFITEATR KADZIELNIA
      Proponuje się wykonanie ekranów akustycznych po stronie zachodniej i południowej. Ze względu na konieczność komunikacji (głownie przejścia dla pieszych i dojścia do przystanków) ekrany podzielone zostałyby na segmenty (licząc od strony południowej) o łącznej długości ok. 250 m. Skuteczność takich ekranów akustycznych nie przekroczy wartości 8 - 9 dB. Jednak w przypadku najbliżej położonych budynków jednorodzinnych przy ul. Osobnej będzie to wielkość w pełni wystarczająca do zapewnienia odpowiednich standardów akustycznych (w przypadku większości koncertów nawet w godzinach nocnych). Jednak ze względu na mniejszą skuteczność ekranów w zakresie niskich częstotliwości zaleca się zastosowanie na ich górnej krawędzi tzw. dyfraktorów (nakładek na ekrany akustyczne zwiększających ich skuteczność o ok. 3 dB). Cień akustyczny dla ekranów o wysokości 3 - 4 m obejmie wszystkie kondygnacje tych budynków Ekrany akustyczne o takiej wysokości po stronie zachodniej i południowej uspokoją tereny rekreacyjne oraz tereny wokół ww. budynków jednorodzinnych i poprawią warunki mieszkania, nauki i rekreacji.
      W przypadku realizacji projektu budowy zadaszenia sceny należy tak dobrać właściwości materiałów zastosowanych do jej budowy, aby energia akustyczna, która emitowana jest podczas imprez odbywających się na terenie amfiteatru była w odpowiedni sposób zarówno ukierunkowana jak i pochłaniana. Korzystnie pod tym względem należy ocenić istniejącą koncepcję przebudowy, rozbudowy i modernizacji amfiteatru.
      Istnieje jednak zagrożenie związane z faktem występowania na terenie otaczającym obiekt wielokrotnych odbić, tak że amfiteatr nawet po wprowadzeniu elementu zadaszenia dalej będzie źródłem hałasu dla otaczających go zabudowań. Co za tym idzie samo zadaszenie (bez dźwiękochłonnych ekranów akustycznych i dodatkowych nasadzeń roślin) nie wykluczy do końca zagrożeń akustycznych.
    • MUSZLA KONCERTOWA W PARKU MIEJSKIM
      W przypadku analizowanego obiektu, w celu zarówno zmniejszenia wpływu hałasu generowanego przez zespoły występujące w muszli koncertowej, jak i przede wszystkim (gł. w okresach poza koncertami w muszli) odizolowanie Parku miejskiego od bardzo uciążliwych ciągów komunikacyjnych (gł. ul. Ogrodowej) najbardziej optymalnym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie ekranów akustycznych. Powinny one znajdować się na drodze fal emitowanych przez obiekt. W takim wypadku zalecana była by budowa ekranów wzdłuż ulicy Ogrodowej.
      Najlepszym rozwiązaniem było by usytuowanie ekranów od początku wyżej wymienionej ulicy - tj. od fragmentu położonego możliwie najbliżej skrzyżowania z ul. Paderewskiego, aż do miejsca gdzie ulica delikatnie skręca w lewo kierując się do ulicy Jana Pawła II.
      Również w tym przypadku ekrany powinny być tak dobrane aby harmonizowały swoim wyglądem z otoczeniem. Ze względu na konieczność komunikacji (głownie przejścia dla pieszych i dojścia do przystanków) ekrany podzielone zostały na segmenty (licząc od strony południowej) o łącznej długości ok. 220 - 250 m.
      Wysokość ekranów nie powinna być mniejsza od 2m w miejscach usytuowania przydrożnych drzew (o nisko "zawieszonej" koronie). Natomiast na otwartej przestrzeni nie ograniczonej drzewami wysokość powinna być nie mniejsza od 2,5 m.
      Jednak w celu zapewnienia wymaganego standardu akustycznego w obiekcie szpitala przy ul. Ogrodowej 11, konieczna będzie budowa dodatkowego dźwiękochłonnego ekranu akustycznego biegnącego miedzy
      ul. Ogrodową (możliwie najbliżej jezdni) a budynkiem szpitala o wysokości min. 4 m. W celu zwiększenia jego skuteczności dodatkowo zaleca się zastosowanie na jego górnej krawędzi tzw. dyfraktorów (nakładek na ekrany akustyczne zwiększających ich skuteczność o ok. 3 dB).
    • STADION SSA KORONA KOLPORTER
      W przypadku analizowanego obiektu, w celu zarówno zmniejszenia wpływu hałasu generowanego podczas zawodów sportowych (mecze piłkarskie) rozgrywanych na stadionie najbardziej optymalnym rozwiązaniem wydaje się być zastosowanie ekranów akustycznych.
      Ekrany powinny być zainstalowane po tych stronach stadionu, za którymi znajdują się zabudowania mieszkalne (strony północna, wschodnia i południowa. Najlepszym rozwiązaniem, (choć nie najtańszym) jest wzniesienie ekranów na całej długości "korony" stadionu - lecz tylko od strony zabudowań tak, aby "zasłaniały" obiekt od terenów zabudowy mieszkaniowej. Wysokość ekranów powinna być dobrana odpowiednio do wysokości trybun stadionu.
  • W przypadku rezygnacji z ww. sposobów minimalizacji niekorzystnych oddziaływań akustycznych w tabelach zamieszczonych w tekście podano szczegółowe wytyczne dla akustyków i organizatorów imprez które pozwolą na przynajmniej na częściowe zmniejszenie uciążliwości akustycznej analizowanych obiektów. Wśród nich należy wymienić: obniżenie poziomu mocy urządzeń nagłaśniających, odpowiedni dobór ilości i rozmieszczenie głośników, poprawę właściwości akustycznych obiektu (sceny, widowni, przegród, itp.,), działania organizacyjne, w tym: skrócenie czasu trwania imprez, wprowadzenie limitu imprez w ciągu roku, wprowadzenie instrumentów represyjnych, prawno-ekonomicznych (wymuszających dotrzymanie uzgodnionych warunków, ograniczeń, itp.)
  • Aby w przyszłości uniknąć błędów "planistycznych" w zakresie sytuowania tego rodzaju obiektów w "organizmie miejskim", zwrócono uwagę na konieczność odpowiedniego programowania i planowania w skali planu ogólnego i planów szczegółowych (na etapie ich tworzenia i uchwalania) mającego na celu minimalizację uciążliwości tego rodzaju (niezbędnych w skali takiego miasta jak Kielce) obiektów (lokalizacja obiektów, właściwy rozdział funkcji terenu, strefy izolacyjne, itp.),
  • Należy okresowo powtarzać pomiary parametrów klimatu akustycznego w punktach wskazanych w niniejszej ekspertyzie w ramach monitoringu wykonywanych przynajmniej 1 - raz na 2 - 5 lat.
  • Niniejsza ekspertyza zawiera sugerowane rozwiązania które powinny zapewnić spełnienie wymagań w zakresie ochrony środowiska przed hałasem. Tym samym stanowi ona wstęp do projektu akustycznego w którym przedstawione powinny być szczegółowe propozycje oraz projekty specjalistycznych rozwiązań w zakresie ograniczenia hałasu oraz wibroizolacji. W przypadku stwierdzenia konieczności zastosowania rozwiązań o wyższych parametrach technicznych, w dokumentacji projektowej podane zostaną typowe rozwiązania alternatywne lub poddane parametry techniczne, jakie musi posiadać docelowo najskuteczniejsze rozwiązanie projektowe.


Lato W Mieście 2017
Baza Ofert Inwestycyjnych
Karta Dużej Rodziny
Karta Dużej Rodziny
Wycinka drzew i krzewów
Wycinka drzew i krzewów
Nieodpłatna Pomoc Prawna
Nieodpłatna Pomoc Prawna
Nieruchomości w obszarze rewitalizacji
Nieruchomości w obszarze rewitalizacji
Program usuwania i unieszkodliwiania z terenu Miasta Kielce wyrobów zawierających azbest
Program usuwania azbestu
Energia
Energia
Nowelizacja Prawa o Stowarzyszeniach
Prawo o Stowarzyszeniach - Nowelizacja
Zakończenie inwestycji - Sieć kanalizacyjna w oś. Ostragórka
Sieć kanalizacyjna w oś. Ostragórka
Zakończenie inwestycji - Sieć kanalizacyjna w oś. Baranówek-Kawetczyzna
Sieć kanalizacyjna w oś. Baranówek-Kawetczyzna
Odpady komunalne
Odpady komunalne
System Informacji Przestrzennej Województwa Świętokrzyskiego
SIPWŚ
Organizacje Pozarządowe
Organizacje Pozarządowe
Program EOG 2009-2014 w Gminie Kielce
Program EOG 2009-2014 w Gminie Kielce
Urząd Miasta Kielce Kontakt
Rynek 1
25-303 Kielce

ul. Strycharska 6

25-659 Kielce

ul. Szymanowskiego 6
25-361 Kielce

Bezpłatna infolinia: tel. 800 166 726    Biuro Obsługi Interesanta: tel. 800 166 726

Email:    ||      ||  

 

 

Centrum Obsługi Inwestora (Investor Assistance Centre)

Adres skrytki Urzędu Miasta Kielce na platformie ePUAP  /g94m13lgvz/skrytka Email: +48 41 36 76 557, 41 36 76 571

 

Urząd Miasta Kielce posiada Certyfikat Zintegrowanego Systemu Zarządzania
spełniającego wymagania norm PN-EN ISO 9001:2015-10, PN-ISO/IEC 27001:2014-12 i Wymagań Systemu Przeciwdziałania Zagrożeniom Korupcyjnym